Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Μια σοφή λαϊκή παροιμία λέει «να είσαι πάντα ευγνώμων για αυτά που έχεις , γιατί μπορεί να έρθει μια στιγμή που μπορεί να τα χάσεις». Η ζωή είναι απρόβλεπτη. Ευτυχία και δυστυχία εναλλάσσονται αρκετές φορές, χωρίς ούτε εμείς οι ίδιοι να το καταλαβαίνουμε.
Αρκεί μια στιγμή για να βρεις τον δρόμο για την ευτυχία αλλά και μία για να χάσεις το αντικείμενο της χαράς σου. Η ζωή είναι όμορφη αλλά ταυτόχρονα και τόσο παράξενη. Ο έρωτας, ως έκφανση της ζωής, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση.
Είναι σημαντικό στον έρωτα να εξωτερικεύουμε αυτό που νιώθουμε. Η πηγή της χαράς μας είναι το άλλο πρόσωπο και πρέπει να το δείχνουμε με κάθε τρόπο. Ένα τηλεφώνημα, ένα μήνυμα, μια γλυκιά κουβέντα είναι πράγματα που δείχνουν ενδιαφέρον και παράλληλα γεμίζουν χαρά και αισιοδοξία το έτερον ήμισυ. Συνήθως αυτά συνοδεύουν την αρχή της σχέσης όπου ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος και έχουμε την ανάγκη εξωτερίκευσης των συναισθημάτων μας.
Τι γίνεται όμως, όταν η σχέση περάσει το πρώτο στάδιο και γίνει, υποτίθεται, πιο ώριμη και ουσιαστική; Σταματούν τα γλυκόλογα , τα μηνύματα ή δεν λέμε σ αγαπώ πια ; Πόσες φορές , έχουμε παρατηρήσει σχέσεις που ενώ στην αρχή όλα είναι τέλεια, ο ένας από τους δύο στην συνέχεια «τραβά χειρόφρενο», επαναπαύεται στις δάφνες του και τα περιμένει όλα από τον άλλο.
Γιατί γίνεται αυτό; Πολλές φορές οι άνθρωποι έχουμε την τάση να χαρακτηρίζουμε δεδομένο κάτι που έχουμε και δεν το διεκδικούμε πια. Μερικοί άνθρωποι νομίζουν ότι η διεκδίκηση είναι μόνο για το ξεκίνημα της σχέσης και μετά, κατά κάποιον τρόπο, «δένουν το γάιδαρο τους». Αυτό επιτείνεται, στην περίπτωση που ο ένας από τους δύο συντρόφους συνεχίζει και προσπαθεί για το καλύτερο (σε αντίθεση με τον άλλο) . Όταν όμως κάποιος παλεύει μόνος του είναι σίγουρο ότι θα χάσει, «θα αδειάσει» συναισθηματικά και στο τέλος απλά θα πάψει και αυτός να προσπαθεί !
Ποιό το επακόλουθο της παραίτησης του «φιλότιμου» συντρόφου; Η σχέση μπορεί να λήξει ή να δοκιμαστεί σκληρά. Η παραίτηση του «δεδομένου» πέφτει σαν κεραυνός εν αιθρία στον άλλο σύντροφο. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την ατάκα «μα εμείς καλά τα πηγαίναμε , πώς άλλαξε έτσι ξαφνικά;».
Δεν είναι όμως, καθόλου ξαφνικά. Έχουν γίνει πολλές προειδοποιήσεις-παράπονα για αλλαγή συμπεριφοράς , πριν από αυτό το ξαφνικά. Είναι γεγονός ότι σαν άνθρωποι, έχουμε την τάση να αγνοούμε τον ενδεχόμενο κίνδυνο, ενώ μας πιάνει πανικός όταν αυτός μας χτυπήσει την πόρτα .
Άλλα όταν μας χτυπήσει την πόρτα ο κίνδυνος, είναι ,τις περισσότερες φορές, αργά, καθώς έχουν εξαντληθεί όλα τα περιθώρια από την άλλη πλευρά! «Σου έλεγα χανόμαστε, δεν το καταλαβαίνεις; και εσύ μου έλεγες καλά, καλά» έλεγε το γνωστό άσμα του Μητροπάνου.
Γι αυτό, αγαπήστε, φωνάξτε, δείξτε, νιώστε, διεκδικήστε το άλλο σας μισό! Μην πάψετε ποτέ να παλεύετε για ό,τι αγαπάτε ! Για να μην γίνει αυτό το ωραίο που έχετε, αυτό το ωραίο που είχατε!
