Γράφει η Βάλια Κ.
Λένε ότι οι τοίχοι έχουν αυτιά και έχουν ακούσει πολλά. Από μυστικά που ο ίδιος ο άνθρωπος μοιράζεται με ένα άλλο άτομο μέχρι τα εσώψυχα του που δε τα λέει σε κανέναν παρά μόνο στον αέρα για να πάρει τις απαντήσεις από τον ίδιο του τον εαυτό.
Τοίχος ένα κατασκεύασμα από διάφορα υλικά, άψυχα στην πραγματικότητα αλλά έμψυχο στην φαντασία του καθενός μας.
Υπάρχουν στιγμές μέσα στη ρουτίνα της ημέρας που μένεις μόνος και σκέφτεσαι. Κάποιες φορές φωναχτά αρκεί να βγει από μέσα σου. Μοναδική παρέα σε όποιον χώρο και να βρεθείς αυτοί οι τέσσερις τοίχοι που άλλοτε μοιάζουν με φυλακή και σε κάνουν να μην μπορείς να πάρεις ανάσα και άλλες είναι η λύτρωση σου από το να μοιραστείς την χαρά ή τον πόνο σου.
Υπάρχουν τοίχοι που επάνω τους έχουν γραφτεί λόγια αγάπης, λόγια πονεμένα αλλά και χαράς. Άνθρωποι που θέλησαν να περάσουν το μήνυμα τους και βρήκαν πάνω του ένα πεδίο υποδοχής και έκφρασης. Ένα πεδίο για να ζωγραφίσουν ακόμη αυτά που νοιώθουν μέσα τους και ας είναι εναντίον των δεδομένων και όσων μας επιβάλλουν ως σωστά. Είναι η δική τους άμυνα απέναντι σε ένα κατεστημένο.
Άραγε αν είχαν στόμα ή ζωντάνευαν όπως στα παραμύθια ποια θα ήταν η αντίδραση τους; Θα ήταν παγωμένοι απέναντι σε όσα θα άκουγαν όπως τον χειμώνα που παγώνουν λόγω εξωτερικής θερμοκρασίας ή θα ήταν ζεστοί όπως το καλοκαίρι αφού το υλικό τους έχει την ιδιότητα να ταυτίζεται με την εποχή; Θα έδιναν απαντήσεις με την λογική ή με το συναίσθημα;
Ένα όμως είναι σίγουρο πως πάνω τους βγάζουμε όσα νοιώθουμε. Από το χρώμα που θα διαλέξουμε να τους βάψουμε μέχρι το τι θα κρεμάσουμε σε αυτούς. Άλλοτε τα χρώματα είναι ζεστά και άλλοτε ψυχρά. Άλλοτε βάζουμε φωτογραφίες αγαπημένων μας προσώπων και άλλες φορές κάδρα που κοιτάζοντας τα μας ταξιδεύουν νοητά σε μέρη που θα θέλαμε να βρισκόμασταν. Αφίσες που ειδικά στα παιδικά μας χρόνια, μας κράταγαν συντροφιά και όταν τις ξεκολλάγαμε προσπαθούσαμε να βγάλουμε κάθε ίχνος από κόλλα για να είναι στην αρχική του μορφή.
Τελικά ένας τοίχος ξέρει και έχει ακούσει πολλά. Ακόμη έχει δει το βλέμμα μας και έχει καταλάβει το πώς νοιώθουμε. Δεν είναι λίγες οι φορές εξάλλου που σκεφτόμαστε κάτι και το βλέμμα μας κενό πέφτει πάνω του λες και περιμένουμε την απάντηση του. Το μόνο που του λείπει είναι ένα στόμα για να μας απαντήσει.
