Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι αν έχασες το δρόμο, τι έγινε;
Δεν ήσουν ποτέ για τους έτοιμους δρόμους. Αυτούς με τις σωστές ταμπέλες, τα φωτεινά φανάρια και τους ήσυχους συνεπιβάτες.
Εσύ είσαι για τους δρόμους που ανοίγουν όταν δεν υπάρχει ούτε μονοπάτι.
Για τα “δεν γίνεται” που τα κάνεις “κοίτα πώς γίνεται”.
Μπορεί να μπερδεύτηκες. Μπορεί να σου ‘φυγε ο έλεγχος.
Και λοιπόν; Δεν σου άξιζε η ευθεία, αν σε πήγαινε σε λάθος ζωή.
Μη λυπάσαι που χάθηκες. Να χαίρεσαι που δεν έμεινες εκεί που ήσουν, απλώς και μόνο επειδή ήταν γνώριμο.
Μόνο οι τολμηροί χάνονται. Οι άλλοι… παρκάρουν σε μια μέτρια εκδοχή του εαυτού τους και τη λένε “σταθερότητα”.
Χάσου, λοιπόν.
Χάσου με πάθος, με στόμφο, με ένα “δε με νοιάζει τι λένε”.
Χάσου για να βρεις αυτό που δεν έχει ακόμα όνομα.
Χάσου για να ανακαλύψεις ότι δεν χρειάζεται να σε οδηγεί κανείς — αρκεί να θυμηθείς πως έχεις πυξίδα μέσα σου.
Και πίστεψέ με:
Το σύμπαν αγαπά τους ατίθασους.
Σου στέλνει ανθρώπους απρόβλεπτους. Στιγμές αληθινές. Τέλη που μοιάζουν με αρχές.
Σε οδηγεί αλλού. Αλλιώς. Με άλλους.
Εκεί που εσύ επιλέγεις, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή γουστάρεις.
Ο δρόμος σου δεν είναι ευθεία.
Είναι γκρεμός, είναι στροφή, είναι άγριο τοπίο.
Αλλά έχει θέα.
Και θα τη δεις, μόνο αν συνεχίσεις να περπατάς.
Κι όταν σε ρωτήσουν τι έπαθες, απάντα:
«Με βρήκα. Στον λάθος δρόμο».
