Γράφει η Κική Γ.
Έφυγες, απλά και ήσυχα. Έφυγες, δεν πέθανες. Αυτή η λέξη γαλήνεψε την ψυχή μου και μαλάκωσε την καρδιά μου. Ποτέ δεν θα πεθάνεις μέσα μου. Η καρδιά μου αφουγκραζόταν τη δική σου, τα κορμιά μας έγιναν ένα και η ανάσα μας κοβόταν. Ζήσαμε μαζί ,κάναμε όνειρα και ευχές όταν τα αστέρια έπεφταν.
Θα είσαι πάντα ζωντανός και πάντα οι αναμνήσεις θα ξαναζωντανεύουν στη μνήμη μου .Θα μου θυμίζουν πως ευλαβικά θα πρέπει να κρατώ ζωντανές τις σελίδες που γράψαμε με έρωτα, πάθος, συναίσθημα και ψυχή.
Τα σημάδια σου μέσα μου , θα μου θυμίζουν την ύπαρξη σου, γιατί “έγραψες “στο σημαντικότερο σημείο του κορμιού μου. Την ψυχή μου.
Σημείο που ό,τι γράφεται μένει ανεξίτηλο στο χρόνο και στις όποιες επιθυμίες προσελκύει ο χαρακτήρας μας. Έφυγες σαν κλέφτης, μα άφησες πίσω σου όλα τα τιμαλφή. Κανένας μεγάλος έρωτας δεν πεθαίνει.
Ζει και υπάρχει μέσα μας και σιγοκαίει και ψάχνει το τίποτα να αναζωπυρωθεί.
