Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Και πώς να απομακρύνεις τον έρωτα από την καταστροφή;
Όχι με κανόνες. Όχι με όρια χαραγμένα από φόβο. Όχι με εκείνο το ψυχρό «πρόσεχε» που λένε όσοι δεν τόλμησαν ποτέ.
Τον έρωτα δεν τον σώζεις αν τον φυλακίσεις. Τον σώζεις αν τον αντέξεις.
Η καταστροφή δεν έρχεται επειδή αγαπήσαμε πολύ. Έρχεται επειδή αγαπήσαμε λάθος. Επειδή μπλέξαμε την ένταση με την αξία. Επειδή μπερδέψαμε την έλλειψη με το πάθος και βαφτίσαμε τον πόνο «χημεία». Εκεί αρχίζει το κατρακύλισμα. Όταν ο έρωτας γίνεται απόδειξη, στοίχημα, ανάγκη να καλύψει κενά που δεν του ανήκουν.
Αν θες να τον κρατήσεις μακριά από την καταστροφή, πρέπει πρώτα να αντέχεις τον εαυτό σου μόνο. Να μην χρειάζεσαι κάποιον για να υπάρξεις, αλλά να τον θέλεις. Γιατί ο έρωτας που γεννιέται από ανάγκη, πάντα ζητάει περισσότερα απ’ όσα μπορεί να πάρει. Και στο τέλος, τα παίρνει βίαια.
Ο έρωτας δεν καταστρέφει όταν υπάρχει ισορροπία. Όταν δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Όταν δεν παίζονται παιχνίδια δύναμης, σιωπών, αποστάσεων. Όταν δεν μετράς ποιος έδωσε περισσότερο, ποιος υποχώρησε πρώτος, ποιος πονάει πιο πολύ. Εκεί αρχίζει η φθορά. Όχι στο συναίσθημα, αλλά στους εγωισμούς.
Για να τον προστατεύσεις, χρειάζεται καθαρή ματιά. Να βλέπεις τον άλλον όπως είναι, όχι όπως θα ήθελες να γίνει. Να μην ερωτεύεσαι υποσχέσεις, αλλά συμπεριφορές. Να μην εξιδανικεύεις τα δύσκολα, ούτε να δικαιολογείς το άδικο στο όνομα της αγάπης.
Ο έρωτας αντέχει όταν δεν γίνεται πεδίο μάχης. Όταν δεν ζητά να θεραπεύσει τραύματα που προϋπήρχαν. Όταν δεν φορτώνεται ευθύνες που δεν του αναλογούν. Δεν είναι σωτήρας. Είναι συνάντηση.
Και ξέρεις κάτι;
Αν φοβάσαι διαρκώς ότι θα σε καταστρέψει, τότε δεν είναι έρωτας. Είναι προειδοποίηση.
Ο αληθινός έρωτας δεν σε διαλύει.
Σε ταράζει, ναι.
Σε αλλάζει, σίγουρα.
Αλλά δεν σε εξαφανίζει.
Σε κάνει πιο εσύ.
Κι αν αυτό δεν συμβαίνει, τότε δεν χρειάζεται να τον σώσεις από την καταστροφή.
Χρειάζεται να σώσεις εσένα.
