Γράφει η Ειρήνη Αγγελίδη.
Ταινίες.
Δράσης, περιπέτειας, ρομαντικές..
Ταυτιζόμαστε με τις ταινίες.
Συνδέουμε την υπόθεση με την ζωή μας.
Με καταστάσεις που πέρασαν, με πράγματα που θέλουμε να ζήσουμε.
Με τις ταινίες γελάμε, κλαίμε, συγκινούμαστε.
Γυρίζουμε πίσω την αγαπημένη μας σκηνή ξανά και ξανά.
Μέχρι να την νιώσουμε στο έπακρον.
Με τις ταινίες μεγαλώνουμε, παίρνουμε μαθήματα.
Βλέπουμε πέρα από εκεί που φτάνει η δική μας ματιά.
Η ζωή μας θα μπορούσε να είναι σαν μια ταινία.
Περιπέτειας.
Αν κάναμε πιο πολλά ταξίδια.
Αν αφήναμε το κινητό, την τηλεόραση, την κλεισούρα πίσω μας και βγαίναμε πιο συχνά.
Όχι για καφέ.
Για εξορμήσεις στην φύση, για αθλήματα.
Ρομαντική.
Αν τολμούσαμε περισσότερο.
Αν εκφράζαμε τα συναισθήματά μας πρόσωπο με πρόσωπο.
Όχι μέσα από οθόνες, απρόσωπα και χωρίς ουσία.
Αν όταν λέγαμε “σε αγαπώ” δεν πατούσαμε απλά ένα κουμπί αλλά κοιταζόμασταν στα μάτια και αγκαλιαζόμασταν σφιχτά.
Αν αγαπούσαμε χωρίς όρια και εγωισμό.
Αν δίναμε χωρίς να περιμένουμε να πάρουμε πίσω.
Μπορείς να διαλέξεις το θέμα.
Είναι προσωπική υπόθεση.
Οι ταινίες έχουν προσωπική επαφή. Για αυτό τις νιώθουμε.
Για αυτό τις θυμόμαστε απ’έξω.
Η ζωή στην πραγματικότητα είναι instagram, facebook, ιστορίες, μυνήματα.
Έτσι την έχουμε πλάσει οι περισσότεροι.
Επιδεικνύουμε μια ζωή που δεν ζούμε.
Άλλαξε σελίδα.
Ξεκίνα την ζωή σου σαν ένα ολοκαίνουριο βιβλίο και κάν’το ταινία.
