Γράφει η Τζένη Ζάικου
“Τί θα έκανα χωρίς εσένα;”
Να μια φράση που πολλοί σκεφτόμαστε συχνά. Είτε πρόκειται για το ταίρι μας, για κάποιο φίλο, για έναν γονέα.
Όπως και να ‘χει, εκείνη τη στιγμή απευθυνόμαστε στο στήριγμά μας. Μερικές φορές, αν είμαστε τυχεροί, αυτό το “στήριγμα” δεν απαρτίζεται από ένα άτομο, αλλά από ένα ολόκληρο χωριό, όπως λένε και οι ξένοι.
Άνθρωποι που μας νοιάζονται, μας βάζουν προτεραιότητα και vice versa. Αυτοί θα είναι εκεί στις πιο δύσκολες στιγμές μας, θα μας βοηθήσουνε να βρούμε λύσεις, θα μας φέρουν έστω μία πάστα βρε παιδί μου!
Άτομα που κάνουν τη ζωή μας ευκολότερη, πιο ευχάριστη, πιο λαμπερή. Δίνουν νόημα σε μέρες που δεν μπορούμε να απελευθερωθούμε από το σκοτάδι μας και μας κάνουν να ανακαλύπτουμε θέσεις βαθιά μέσα στη καρδιά μας που δε γνωρίζαμε καν ότι υπάρχουν.
Και, αν και η λογική πως θα έπρεπε να στηριζόμαστε στον εαυτό μας και μόνο για να είμαστε ευτυχισμένοι είναι αρκετά διαδεδομένη στις μέρες μας – και μερικές φορές είναι αναγκαία, ακόμα και επιτεύξιμη θα έλεγε κανείς – είναι άξιο να αναρωτηθούμε αν αυτός ο τρόπος ζωής είναι κάτι που μπορεί να εφαρμοσθεί ολοκληρωτικά.
Δεν είναι στην ανθρώπινη φύση η πλήρης και μακροχρόνια μοναχικότητα. Σίγουρα, σε συγκεκριμένες στιγμές και φάσεις της ζωής μας χρειαζόμαστε την απομόνωση, την ησυχία. Μα πάντα θα στρεφόμαστε στα αγαπημένα μας πρόσωπα τη στιγμή που αυτή η ανάγκη μας αίρεται και λαχταράμε την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία.
Και αυτή είναι και μία από τις ομορφιές τούτης της ζωής. Η συντροφικότητα. Η ανάγκη για αυτή και η ανταπόδοση από την άλλη πλευρά. Το «πάρε» και το «δώσε», αυτά είναι η κινητήριος δύναμή μας, το φως και το σκοτάδι μας.
Και παρόλη την ανασφάλεια, την έκθεση, την αβεβαιότητα που ενδέχεται να νιώθουμε αμφότεροι, εν τέλη ξεπερνάμε κάθε εμπόδιο, κάθε αγκάθι, για να φτάσουμε κοντά σε κάποιον άλλον.
Γιατί στο τέλος, τί έχει μεγαλύτερη σημασία; Να μην εκτεθείς; Ή μήπως η δική σου έκθεση είναι και το κλειδί που θα σου αποφέρει μία ευτυχία μεγαλύτερη από κάθε τι που μπορεί να είχες φανταστεί για τον εαυτό σου;
Το σίγουρο είναι πως δεν θα μάθεις αν δεν γκρεμίσεις του τοίχους σου. Όσο τρομαχτικό κι αν είναι.
