Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Περίεργο πράγμα η ζωή. Σχεδόν όλοι περιμένουν τη μεγάλη τους στιγμή, αλλά ελάχιστοι εμφανίζονται καθημερινά στο ραντεβού μαζί της. Θέλουν την ευκαιρία, όχι όμως και τις χιλιάδες ασήμαντες μέρες που προηγούνται. Θέλουν το χειροκρότημα, όχι τις πρόβες. Το αποτέλεσμα, όχι τη διαδρομή. Κι όμως, η ζωή δεν χαρίζει τίποτα σε ανθρώπους που εμφανίζονται μόνο όταν μυρίσουν επιτυχία. Ανταμείβει εκείνους που ήταν εκεί και τις μέρες που δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα.
Θα υπάρξουν μήνες που θα αναρωτηθείς αν κάνεις άδικα όλη αυτή την προσπάθεια. Θα στείλεις μηνύματα που δεν θα απαντηθούν, θα χτυπήσεις πόρτες που δεν θα ανοίξουν, θα κάνεις δουλειές που κανείς δεν θα προσέξει. Θα υπάρχουν μέρες που θα νιώθεις αόρατος. Εκεί κρίνεται σχεδόν όλη η ζωή ενός ανθρώπου. Όχι όταν τον κοιτούν όλοι. Όταν δεν τον κοιτάζει κανείς.
Οι περισσότεροι δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν ήταν αρκετά καλοί. Αποτυγχάνουν γιατί κουράστηκαν πέντε λεπτά πριν αλλάξει το έργο. Έφυγαν από το γήπεδο ενώ ο αγώνας παιζόταν ακόμη. Παράτησαν το βιβλίο στην τελευταία σελίδα. Δεν τους νίκησε η ζωή. Τους νίκησε η βιασύνη.
Μη ζητάς να έρθει γρήγορα η στιγμή σου. Ζήτα να μη λείπεις όταν φτάσει. Να έχεις γίνει ο άνθρωπος που μπορεί να τη σηκώσει χωρίς να λυγίσει από το βάρος της. Γιατί η επιτυχία δεν καταστρέφει τους αδύναμους. Τους αποκαλύπτει.
Και να θυμάσαι κάτι ακόμη. Η ζωή δεν χτυπά δύο φορές το κουδούνι για να βεβαιωθεί ότι είσαι σπίτι. Περνάει μία φορά. Αν είσαι εκεί, θα της ανοίξεις. Αν όχι, θα περάσουν χρόνια λέγοντας ότι στάθηκες άτυχος. Δεν ήσουν άτυχος. Απλώς έλειπες όταν ήρθε η σειρά σου.
Η στιγμή σου θα έρθει.
Το μόνο που δεν πρέπει να συμβεί, είναι να έχεις φύγει εσύ πριν από εκείνη.
