Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου,
Σπάνια μαγεύομαι από στίχους και ήχους.
Κι όμως μέρες τώρα, έχω χαθεί στους στίχους και τους ήχους αυτούς.
“Η προτελευταία γουλιά είναι πάντοτε πιο γλυκιά.
Την ωρα που η γραμμη της αφιξης κυμματιζει μετεωρη προς την επαναληψη.
Οταν ξεχνας το αγγιγμα της πρεμιερας και την καταθλιψη της ληξης.
Η προτελευταια μεθη δεν ξυνιζει ποτε κατω απο τη γλωσσα σαν ληγμενο κρασι.
Συνοδευει, οδευει, εξοδος κινδυνου δεν υπαρχει οταν κοιταζεις τα αστρα ξαπλωμενος στις μαρμαρινες πετρες των αρχαιων λιγμων
Ποιος παρακολουθει ποιον.
Οι προτελευταιοι αδιαφορουν για το μανδυα του μασκαρεμενου πρωτου απαξιουν να σκεφτουν οτι τους περιμενει ο μανδυας του τελευταιου.
Οι προτελευταιοι ειναι ελευθεροι, ωραιοι.
Συνορευουν με το ονειρο, τον αυτοσαρκασμο.
Η προτελευταια γουλια σε βρισκει εκπληκτο, σ’ενα ξεβασμενο μπλε θαλασσης σαν υδροκρεβατο να ψαχννεις την μεγαλη αρκτο στο βελουδενιο του ουρανου.
Ενας ξανθος αγγελος σκιζει το χαρτινο πορφυρο οριζοντα.
Στην προτελευταια ματια σου ολα ξαναγεννιουνται.
Ενα χαδι κι ενας βραχος δινουν ορκο χορευοντας ενα προτελευταιο τανγκο διχως μουσικη,
εαρινα βηματα σε μια αδεια προκυμαια.
Μονο το εργο και η αστραπη το εργο των αστρων θροϊζει πανω απο τα κεφαλια μας.
Το θυμασαι αραγε;”
Το θυμασαι…
Ξέρω πως θυμάσαι.
Όπως ξέρω πως δεν ξέχασα ποτέ, δεν ξέχασες ποτέ.
Ότι δεν έχει αρχή, δεν έχει και τέλος μου λες. Δεν κάναμε πρεμιέρα και γι’αυτό δεν μπορούμε να γράψουμε και το φινάλε μας.
Κι εγώ σου κρατάω ακόμα ένα μυστικό.
Το πρότελευταίο… λίγο πριν, λίγο μετά, τι σημασία έχει;
Καλημέρα, διαφορετική σήμερα!!
Γεμάτη σκέψεις, γεύσεις, μνήμες και μυστικά ανείπωτα.
LoveLetters
