Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Πόσες φορές ακόμα θα σε κουβαλήσει στην μνήμη της σαν τιμωρία; Δεν σε σκέφτεται λέει στον εαυτό της και στους άλλους. Μέχρι να εμφανιστείς από το πουθενά, να εισβάλεις χωρίς ντροπή και χωρίς ίχνος αμφιβολίας στις πιο ήσυχες ώρες της. Σ’εκείνες που για χρόνια σου άνηκαν. Να γίνεις άλλη μια φορά μια σκιά που αρνείται να φύγει.
Εκεί, στο ίδιο πάτωμα που μοιραζόσασταν τεκίλα και σαγκρία.
Ίσως και να το θες, να μένει εκεί, γιατί κι εκείνη από πείσμα δεν λέει να φύγει από μέσα σου.
Είναι εκεί που την συγκρίνεις. Εκεί που ξεχνιέσαι. Εκεί που νομίζεις πως είναι εκείνη. Για ένα δευτερόλεπτο μόνο. Για μια στιγμή. Πριν επιστρέψεις στην λογική σου και βρεθείς ξανά μπροστά σε μια ξένη. Μην ανησυχείς, δεν σου ζητά συγχώρεση και δεν σου τη χαρίζει ούτε κι εκείνη. Ανταλλάξατε σιωπές αντί για λέξεις κι εγωισμούς αντί για αγκαλιές.
Καταδικάσατε τους εαυτούς σας. Καιρός να το παραδεχτείτε. Να δείτε τη διαδρομή που χαράξατε κοιτώντας επίμονα μπροστά, με την πλάτη γυρισμένη ο ένας στον άλλο. Κι όσο τρέχατε να φτάσετε κάπου αλλού, ξεχάσατε το πιο σημαντικό. Η Ιθάκη δεν υπάρχει για εκείνους που δεν έμειναν να παλέψουν γι’αυτή.
Κι όμως, μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει κάτι που ακόμα σου ζητάει. Εκείνη, όχι ο εγωισμός της. Όταν τη θυμάσαι, να της το δείχνεις. Μ’εκείνα τα μικρά, χαζά που κάνατε πάντα μεταξύ σας. Να της το δείχνεις, όχι θυμωμένος, όχι σιωπηλός.
Σου χρωστάει έναν καφέ. Της χρωστάς ένα φιλί. Να μυρίσει ο τόπος ανάμνηση από κίτριανα τριαντάφυλλα και γαρδένια. Να τελειώσει η ιστορία ή να αρχίσει από την αρχή. Με άδειες αποσκευές αυτή τη φορά. Ίσως έτσι λυθεί ο κόμπος.
Γιατί όσο της λείπεις.. όσο σου λείπει.. τίποτα δεν τελειώνει!
Μόνο περιμένει να τελειώσει. Ή να ξαναρχίσει, με μια λέξη.. ξανά!
Πάμε;
