Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Ο άνθρωπος ζει την ζωή δικαιολογούμενος για το παρελθόν, παραπονούμενος για το παρόν και φοβούμενος για το μέλλον.
Φοβούμενος μια ζωή δηλαδή.
Θέλει τσαμπουκά η ζωή ρε, θέλει κότσια και γερά νεύρα.
Αλλά θέλει και στόχους.
Γιατί ο στόχος δεν παραχωρείται, διεκδικείται!
Δεν αφήνεις τίποτα στην μοίρα του.
Δεν υπάρχει μοίρα, εμείς την δημιουργούμε πάντα με τις καλύτερες προϋποθέσεις.
Γι’αυτό μην κλαίγεσαι για το παρελθόν, έκανες ότι μπορούσες.
Ίσως να μπορούσες ακόμη καλύτερα, αλλά μην μετανιώνεις ποτέ για ό,τι έκανες.
Τα λάθη είναι για τους ανθρώπους και μέσα από αυτά μαθαίνουμε.
Κι αν δεν έμαθες, δεν πειράζει, είσαι μικρός ακόμη, θα μάθεις.
Ζήσε όσο καλύτερα μπορείς το παρόν, το σήμερα μόνο.
Το αύριο θα το αντιμετωπίσεις όταν έρθει, μην το φοβάσαι.
Απλά πάντα να ξέρεις την χειρότερη έκβαση σ’αυτό που κάνεις.
Αν δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις, μην το κάνεις.
Γιατί όλα είναι επιλογές μας, ακόμη κι αυτά που γίνονται εν ερήμην μας.
Επέλεξε πάντα την καλύτερη συντροφιά, τους καλύτερους ανθρώπους να σε πλαισιώνουν.
Αυτός είναι ένας καλός στόχος για να διεκδικήσεις.
Μερικές φορές δεν χρειάζεται να ακούμε την καρδιά μας, πρέπει να ακούμε με την λογική μας.
Τι να το κάνεις αν είσαι ερωτευμένος/η με τον λάθος άνθρωπο;
Αν δεν σου προσφέρει ό,τι έχει ανάγκη η ψυχή σου, μην μένεις μαζί του.
Μην μένεις από συνήθεια, από φόβο.
Διεκδίκησε το καλύτερο για εσένα.
Μην αφήνεις την μοίρα σου στα χέρια του σύμπαντος και του θεού.
Έλα μωρέ, έχει ο θεός.
Ο θεός έχει, το θέμα είναι εμείς τι έχουμε και τι κάνουμε για να έχουμε.
Γιατί όλα διεκδικούνται· όλα όμως.
Ο στόχος δεν παραχωρείται, διεκδικείται!
