Γράφει η Φαρμάκη Αλεξάνδρα
Η αγάπη δεν είναι ψίχουλα.
Δεν είναι τα περισσεύματα του χρόνου κάποιου που σε θυμάται όταν δεν έχει τι να κάνει.
Δεν είναι το μήνυμα που έρχεται κάθε τόσο “για να δει τι κάνεις”.
Δεν είναι οι υποσχέσεις που λιώνουν μόλις ανάψει λίγο ο ήλιος.
Η αγάπη είναι παρουσία.
Είναι βλέμμα, είναι φωνή, είναι χρόνος, είναι επιλογή.
Δεν χωράει στη μέση, δεν αντέχει τα «λίγο», δεν επιβιώνει με ψίχουλα.
Κι όμως, πόσες φορές δεν καθίσαμε στο πάτωμα της αξιοπρέπειάς μας μαζεύοντας ό,τι απέμεινε, μόνο και μόνο για να μη μείνουμε μόνοι;
Ο έρωτας δεν χρειάζεται λύπηση.
Δεν θέλει πειθώ, ούτε αγώνα μονόπλευρο.
Όταν είναι αληθινός, θα ρέει, θα συμβαίνει, θα σε σηκώνει — όχι θα σε διαλύει.
Αν πρέπει να παρακαλάς για μια αγκαλιά, για ένα “μου λείπεις”, για λίγη προσοχή, τότε δεν είναι αγάπη. Είναι εξάρτηση μεταμφιεσμένη σε συναίσθημα.
Μη μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις στο λίγο κάποιου άλλου.
Μη στέκεσαι στην πόρτα περιμένοντας να ανοίξει, όταν έχεις δικά σου φτερά να πετάξεις.
Μη δίνεις δεύτερες ευκαιρίες σε ανθρώπους που δεν εκτίμησαν ούτε την πρώτη.
Η αγάπη δεν χρειάζεται “αν”. Δεν χρειάζεται προϋποθέσεις, ούτε κανόνες.
Θέλει δύο ψυχές που καίνε στο ίδιο σημείο, την ίδια στιγμή.
Δεν είναι ρομαντικό να υπομένεις. Είναι αυτοπροδοσία.
Δεν είναι μεγαλείο να συγχωρείς τα πάντα. Είναι φόβος να μείνεις μόνη.
Και ξέρεις κάτι; Η μοναξιά δεν είναι τιμωρία — είναι καθαρτήριο.
Εκεί μαθαίνεις πόσο αξίζεις, κι εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεσαι κανέναν που σε κάνει να νιώθεις λίγη.
Η αγάπη είναι “όλα ή τίποτα”.
Δεν τη μετράς με σταγονόμετρο, δεν τη διαπραγματεύεσαι.
Τη ζεις, σε κατακλύζει, σε αναστατώνει και σε γαληνεύει ταυτόχρονα.
Και μέχρι να τη βρεις, κράτα τη δική σου ακέραιη.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν ζητιανεύεται.
Κερδίζεται — κι όταν έρθει, δεν αφήνει αμφιβολία.
