Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Όλοι μιλάνε για τον έρωτα σαν κάτι που πρέπει να διεκδικήσεις, να παλέψεις, να προσπαθήσεις να κρατήσεις.
Μα εγώ θα σου πω το εξής: Ο έρωτας που σε αναγκάζει να αλλάξεις για να τον κρατήσεις, δεν αξίζει να τον κρατήσεις.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν σε μικραίνει. Δεν σε σφίγγει, δεν σου κόβει τον αέρα, δεν σε κάνει να νιώθεις πως πρέπει να αποδείξεις κάτι για να δικαιούσαι να αγαπηθείς.
Έρωτας είναι να μπορείς να είσαι εσύ, χωρίς να χρειάζεται να μετράς τις λέξεις σου, να συγκρατείς τα συναισθήματά σου, να μικραίνεις τον εαυτό σου για να βολέψεις κάποιον άλλον.
Οι σωστοί άνθρωποι σε χωράνε ακριβώς όπως είσαι.
Δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν, δεν περιμένουν να γίνεις κάτι άλλο για να σου δώσουν χώρο στη ζωή τους. Σε παίρνουν όπως είσαι, με ό,τι κουβαλάς, με τις φωτεινές και τις σκοτεινές σου πλευρές, με τα πάθη και τις αδυναμίες σου.
Και μένουν.
Όχι επειδή τους έπεισες, όχι επειδή προσπάθησες αρκετά, όχι επειδή φοβούνται τη μοναξιά.
Μένουν επειδή το θέλουν.
Γιατί η αγάπη που αξίζει δεν είναι αυτή που σε αλλάζει, είναι αυτή που σε αποδέχεται.
Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Μα οι δικοί σου άνθρωποι, οι αληθινοί, οι μοναδικοί… μένουν.
Και μένουν, όχι επειδή τους κρατάς.
Αλλά επειδή δεν ήθελαν ποτέ να φύγουν.
