Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Δεν ήθελα να σε χάσω και ήταν σα να το ένιωθες
Μόλις άρχιζες να ξεθωριάζεις μέσα μου, εμφανιζόσουν ξανά στη ζωή μου
Έδινες φως στο σκοτάδι μου
Έλεγα πως είχαμε αυτή τη σύνδεση που δεν μπορούσαμε να μείνουμε μακριά για καιρό
Πίστευα πως το ένιωθες και εσυ…
Περίμενα κάθε φορά να σου ξανά ανοίξω την πόρτα να μπεις
Ήξερα ότι παίρνεις τον χρόνο σου
Ήξερα ότι θα ξανά έρθεις
Γνώριζα πολύ καλά ότι με παρακολουθείς κι ας ήταν από απόσταση
Εκεί που αγαπάς, θες πάντα να πας
Εκεί που αγαπάς, πολλές φορές τυφλώνεσαι και δεν βλέπεις που πατάς
Εκεί που αγαπάς, αρνείσαι να φύγεις μακριά
Ακόμα κι αν εκεί είναι τοξικά…
Πήγαινες και ερχόσουν
Και εγώ καρτερούσα σαν μικρό παιδί
Μέχρι που κατάλαβα γιατί δεν καθόσουν για πολύ εκεί
Ήμουν «κεκτημένο» σου και δεν ήθελες να μη σε θέλω
Δεν ήθελες να χάσεις έναν «θαυμαστή» σου
Ο ναρκισσισμός σου δεν δεχόταν την ήττα
Τα πήγαινελα σου με κράταγαν σε έναν φαύλο κύκλο που δεν έβρισκα τρόπο να βγω
Μέχρι που ο καιρός πέρασε…
Ερωτεύτηκα
Όχι εσένα όμως πια
Αντιλήφθηκα πως όποιος αγαπά είναι εκεί και προσπαθεί
Κι αν φύγει δεν ξαναγυρνά
Εσύ έπαιξες καλά
Πήγαινες και ερχόσουν συστηματικά
Όχι γιατί είσαι κάποιος που αγαπά
Αλλά γιατί φοβάσαι μη σταματήσει κάποιος να σε αγαπά
Εσένα ο γυρισμός σου δεν έκρυβε αγάπη
Έκρυβε επιβεβαίωση
Επιβεβαίωση πως έχεις κάποιον να λιώνει για σένα
Να σε περιμένει
Όσο εσύ δε νοιάζεσαι και δεν πονάς
Εσύ κοίταζες μόνο, να περνάς καλά και να έχεις κάποιον να σε αγαπά…
