Γράφει η Σπυριδούλα Σγούρου
Οι μέρες που περνάμε, είναι πραγματικά απερίγραπτες. Μέσα σε αυτή την πύρινη κόλαση που παρακολουθούμε, ταυτόχρονα έχουμε να παλέψουμε με τους δικούς μας δαίμονες!
Είναι μεσημέρι, έχω κλειστό το παράθυρο και αναμμένο το ερκοντίσιον. Ακούω απέξω τον άνεμο που έχει δυναμώσει! Το πλυντήριο πλένει τα τελευταία ρούχα ,που θα πάρω μαζί μου. Τα σκυλιά μου αρνούνται να φύγουν από δίπλα μου. Μάλλον το έχουν καταλάβει.
Με ακουμπούν για να νιώθουν την επαφή. Εφτά μήνες τώρα, δεν έφυγαν από δίπλα μου λεπτό! Όλος αυτός ο καιρός μου φάνηκε αιώνας! Τα συναισθήματα εναλλασσόταν. Αγωνία, θυμός, λύπη, φόβος, ελπίδα, νοσταλγία και το κυριότερο όλων υπομονή! Α , όλα κι όλα, σε αυτήν αποκτήσαμε μάστερ! Πώς νιώθω τώρα; Τι να πω, ούτε κι εγώ η ίδια δεν ξέρω! Ίσως πάλι για να προστατέψω την ψυχή μου, έχω υψώσει τοίχο. Συνεχίζω να κάνω ήρεμα υπομονή!
Χθες σκεφτόμουν τη μητέρα μου! Τότε κατάλαβα, πόσο υπομονή είχε κάνει η ίδια. Πόσο δυνατή είχε υπάρξει! Αχ, βρε μαμά! Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος! Έχουν περάσει είκοσι τρία χρόνια ,από εκείνο το μεσημέρι που έφυγες! Είχε πάλι καύσωνα θυμάμαι και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν ακριβώς όπως και τώρα! Είχες περάσει όλη την προηγούμενη εβδομάδα , να κάνεις τρέλες με τις φίλες σου. Μου μιλούσες με τον μοναδικό τρόπο ,που μόνο εσύ ήξερες για τον θάνατο!
Λες και γνώριζες τι θα συμβεί! Κι εγώ αρνιόμουν να ακούσω. Το τελευταίο βράδυ θυμάμαι, σου ζήτησα να μείνεις σπίτι και εγώ να μην πάω στη δουλειά! Να πιούμε ένα καφεδάκι παρέα. Με κοίταξες παράξενα! Συμφώνησες. Μέχρι να φέρω το πακέτο με τα τσιγάρα μου, εσύ κλείδωνες την εξώπορτά σου!
Δεν πρόλαβα καν να σε ρωτήσω τι έκανες.
« Εγώ τη βόλτα με τις φίλες μου δεν τη χάνω και εσύ ντύσου να πας για δουλειά», πάει και ο καφές.
Το βράδυ μας βρήκε στο μαγαζί του άντρα μου, με την πεθερά μου και την κουνιάδα μου, να γελάμε μέχρι δακρύων με αυτά που μας έλεγες.
Ήταν και η τελευταία φορά , που το γέλιο σου και η φωνή σου, , αντήχησε στα αυτιά μου. Αυτό ήταν! Είπαμε καληνύχτα και εκείνον τον καφέ, δεν τον ήπιαμε ποτέ!
Μεγαλώνω μαμά και τώρα είμαι κι εγώ μητέρα! Και είμαι ευτυχισμένη, έχω έναν υπέροχο άντρα και ακόμα έναν πιο υπέροχο γιο. Ξέρεις ο εγγονός σου έχει πάρει πολύ από το χιούμορ σου και τον χαρακτήρα σου! Έχει έναν μοναδικό τρόπο να βλέπει τα πράγματα όπως και εσύ .
Αχ , μωρέ μαμά! Τώρα πίνω μόνη μου τον καφέ μου και σκέφτομαι πως σε λίγες ώρες θα βρεθώ εκεί που για χρόνια πηγαινοερχόσουν. Θα περπατήσω στα ίδια πατώματα και σου υπόσχομαι πως θα φανώ δυνατή σαν εσένα! Όλα θα πάνε καλά! Δεν μπορεί να μην πάνε. Κλείνω τα μάτια και σε φαντάζομαι να κάθεσαι απέναντί μου. Σου κρατάω τα χέρια και σε φιλώ γλυκά στο μέτωπο! Θα περάσει κι αυτό το ξέρω, εξάλλου είμαι κόρη της μητέρας μου. Κι εμείς δεν τα παρατάμε ποτέ!
Πάω να ετοιμαστώ μαμά! Ήρθε η ώρα!
