Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Θα σε περιμένω εκεί, στο παγκάκι δίπλα στη θάλασσα. Εκεί που ανοίξαμε τα εισαγωγικά αυτού του έρωτα, έλα εκεί να τα κλείσουμε και να βάλουμε τελεία.
Θα σε περιμένω εκεί. Εκεί που πάντα κατέφευγα στα δύσκολα, εκεί που τα δάκρυα μου έτρεχαν μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου. Εκεί που δώσαμε το πρώτο μας ραντεβού, εκεί που μου είπες για πρώτη φορά «νομίζω σ ’ερωτεύτηκα». Εγώ όμως ήμουν σίγουρη.
Θα σε περιμένω εκεί. Στο σημείο αναφοράς μας, εκεί που πάντα σε συναντούσα βυθισμένο στις σκέψεις σου να κοιτάς τη θάλασσα αναζητώντας ηρεμία.
Εκεί συναντώ ακόμα τη μορφή σου να μου χαμογελά και να με ακουμπά δειλά στο γόνατο. Σταθερό το ραντεβού μας εκεί, ύστερα από τους καυγάδες μας να μπλέκουμε τα γέλια και τα δάκρυα σε σφιχτές αγκαλιές. Εκεί αφήναμε τις ψυχές μας να ξεκουραστούν και να νιώσουν πως γίνονται ένα.
Θα σε περιμένω εκεί. Μόνο εκεί θα δοθεί το τέλος αυτού του ταξιδιού που ξεκινήσαμε μαζί ένα φθινοπωρινό μεσημέρι. Κι’ αν έχεις φύγει, κι’ αν έχω πάψει να σε περιμένω, σε βρίσκω πάντα εκεί.
Μου χρωστάς μια συναυλία, μια Κυριακή μόνο δική μας και μια ζωή που δεν ζήσαμε. Μα κυρίως μου χρωστάς ένα τέλος. Ένα τέλος που να ταιριάζει στο μεγαλείο του έρωτα!
Θα σε περιμένω εκεί λοιπόν, στο δικό μας παγκάκι.
Έλα!
