Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αξίζουν ούτε την εξήγηση που ζητάς. Και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να το δεχτείς αυτό. Γιατί έχεις μάθει αλλιώς. Έχεις μάθει να μιλάς, να εξηγείς, να κλείνεις κύκλους σωστά, να μην αφήνεις πράγματα στη μέση, να σέβεσαι. Και περιμένεις το ίδιο. Αλλά δεν λειτουργούν όλοι έτσι.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα φύγουν χωρίς να πουν τίποτα, που θα αλλάξουν στάση χωρίς προειδοποίηση, που θα σε αφήσουν να ψάχνεις απαντήσεις εκεί που δεν υπήρχε ποτέ πρόθεση να σου δοθούν. Κι εσύ θα κάτσεις να αναρωτιέσαι τι έγινε, τι άλλαξε, τι έκανες. Και θα αρχίσεις να σκαλίζεις τον εαυτό σου, να ψάχνεις λάθη, να γυρνάς πίσω στιγμές, να προσπαθείς να βρεις εκείνο το σημείο που “χάλασε”.
Δεν χάλασε. Απλώς αποκαλύφθηκε.
Γιατί όποιος θέλει να σου μιλήσει, θα σου μιλήσει. Όποιος θέλει να σε σεβαστεί, θα σε σεβαστεί. Δεν θα σε αφήσει να στέκεσαι μόνος απέναντι σε ένα κενό και να προσπαθείς να του δώσεις νόημα. Κι εκεί είναι που πρέπει να σταματήσεις. Να σταματήσεις να ζητάς εξηγήσεις από ανθρώπους που δεν μπήκαν καν στη διαδικασία να σου δώσουν θέση. Να σταματήσεις να ψάχνεις λόγια από εκεί που υπήρξε μόνο σιωπή.
Γιατί η σιωπή, όταν επαναλαμβάνεται, δεν είναι αμηχανία. Είναι απάντηση. Και ίσως όχι αυτή που ήθελες, αλλά είναι αρκετή για να καταλάβεις. Όχι ποιος ήταν ο άλλος. Ποιος δεν ήταν.
Και τότε αλλάζει κάτι μέσα σου. Δεν θυμώνεις τόσο, δεν πονάς το ίδιο. Απλώς ξεκαθαρίζεις. Καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζονται όλοι closure, δεν χρειάζονται όλοι ανάλυση, δεν χρειάζονται όλοι δεύτερη σκέψη. Κάποιοι χρειάζονται μόνο απόσταση και ηρεμία. Και μια απόφαση που δεν εξηγείται.
Γιατί δεν αξίζει να εξηγήσεις σε κάποιον που δεν μπήκε καν στον κόπο να σου εξηγήσει. Δεν είναι εγωισμός. Είναι σεβασμός. Στον εαυτό σου.
