Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν φεύγουν όλοι την ίδια στιγμή από μια σχέση. Άλλοι έχουν φύγει καιρό πριν τη λήξη του παιχνιδιού. Έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια, έχουν παραδώσει τα «όπλα» και έχουν φύγει. Άλλοι μένουν εκεί, καταχαμένοι και μετά το τέλος, και περιμένουν, ποιος ξέρει τι. Ίσως περιμένουν μια παράταση που θα σώσει τον αγώνα. Ίσως απλά να περιμένουν εκείνο το τελευταίο άγγιγμα. Ίσως απλά μετράνε τι πήγε λάθος και βασανίζουν τον εαυτό τους με ερωτήσεις που, κακά τα ψέματα, δεν έχουν ποτέ απάντηση.
Μην τους παρεξηγείς, μήτε τους μεν, μήτε τους δε. Τόσοι ήταν, τόσο μπόρεσαν. Δεν μπορούν να παλεύουν όλοι το ίδιο για μια σχέση. Κάποιοι θα πουν λόγια πολλά, θα σκορπίσουν τα «για πάντα» σαν να είναι καραμέλες του κιλού. Θα πουλήσουν όνειρα σε τιμή ευκαιρίας, θα φτιάξουν κόσμους ολόκληρους γιατί στα λόγια εύκολα χτίζονται ζωές και θα μείνουν αυτό: φτηνοί πωλητές.
Αλίμονο σε εκείνους που δεν είδαν ποτέ τη φτήνια στην πραμάτεια που εντυπωσιακά απλώθηκε μπροστά τους και αποφάσισαν να αγοράσουν τα μεγάλα λόγια. Μα ξέρεις, ακόμα κι αν την πάτησαν και αγόρασαν τα φύκια για μεταξωτές κορδέλες, μην τους φοβάσαι αυτούς! Αυτοί, όποτε θέλουν, φτιάχνουν τα όνειρα και τα κάνουν ζωή.
Δεν έμαθαν ποτέ να πουλάνε το όνειρο. Έμαθαν να το ζουν, να το φτιάχνουν, να το γκρεμίζουν και να το ξαναχτίζουν από την αρχή όσες φορές χρειαστεί. Γιατί η φύση τους είναι τέτοια! Ευτυχώς, στις πωλήσεις ονείρων, αισθημάτων και ζωής, δεν είχαν ποτέ ούτε ταλέντο, ούτε καριέρα!
