Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Είχες πει θα έρθεις, είχες πει πως μ’ αγαπάς, είχες πει πως είμαι το καλύτερο που σου έχει τύχει σε ετούτη τη ζωή.
Είχες πει και έλεγες και συνέχιζες μα τελικά μόνο έλεγες και έλεγες.
Δεν είναι πως δεν το ήξερα, είναι πως δεν ήθελα να το δω, είναι πως σ’ αγαπούσα και δεν ήθελα να μην πιστέψω όλα εκείνα τα λόγια σου τα βγαλμένα από παραμυθένιους κήπους. Έκατσα και περίμενα και περίμενα πως θα έρθεις λέει μα πάντα ερχόσουν και πάντα δεν έφτανες, σαν μηχανάκι που μένει από φθηνή βενζίνη. Έτσι και εγώ, σαν φθηνή βενζίνη περίμενα και περίμενα και άκουγα και τρελαινόμουν δίχως καμία απολαβή σου στο τέλος.
Μια επαναλαμβανόμενη ιστορία γεμάτη μπλα μπλα.
Ακόμα περιμένω μπας και γίνει το θαύμα και εκείνα τα μπλα μπλα βγουν αληθινά, η χαζή έχω προσδοκίες και όλα αυτά μόνο από τα λόγια.
Ξέρεις;
Δεν με νοιάζει γιατί εγώ σε θέλησα όσο δεν μπόρεσες ποτέ σου να φανταστείς, όσο δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να καταλάβεις γιατί είσαι ένας βλάκας, δικός μου βλάκας.
Που ξέρεις, ίσως και να είναι αυτό, το ταίριασμα της βλακείας μας που στο τέλος ή θα μας καταστρέψει ή θα μας ενώσει για πάντα.
Δύσκολη λέξη το πάντα, μια λέξη που κουμπώνει στα λόγια σου, γιατί και αυτή λόγια είναι και μόνο.
Που ξέρεις, ίσως και να τρακάρουν οι βλακείες μας , κάποτε, ίσως.
Έλεγες και έλεγες…
