Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Κάποτε έβλεπα τον κόσμο αλλιώς. Κάποτε δικαιολογούσα τα πάντα, ήμουν καλοπροαίρετη κι έδινα αμέτρητες ευκαιρίες. Συγχωρούσα, περίμενα και συνέχιζα να είμαι δοτική μέχρι ανεπίτρεπτων ορίων..δηλαδή εις βάρος μου εντέλλει.
Εσύ αγάπη μου δεν ανήκεις στην εποχή αυτού του…κάποτε. Γιατί από τότε άλλαξα κι ευτυχώς. Όχι όσο θα έπρεπε..όχι όσο θα ήθελα αλλά ικανοποιητικά αν σκεφτεί κανείς ότι κατά βάση δεν αλλάζει ο άνθρωπος πολύ στο σύνολό του.
Αυτό μωρό μου σημαίνει αν δεν το έχεις ήδη καταλάβει κι εισπράξει, ότι δεν είμαι η Πηνελόπη. Δεν περιμένω κανέναν που δεν έμεινε ή δε γύρισε εγκαίρως. Κανέναν που έκανε λάθη και είτε δεν εξηγήθηκε είτε απολογήθηκε με δικαιολογίες που κι ένα παιδί δε θα δέχονταν ως αληθινές.
Δεν είμαι η Πηνελόπη να βάλω στον πάγο τη ζωή μου για χατίρι κανενός. Ακόμη κι αν δεν προχώρησα στην αντικατάστασή σου αγάπη μου, μην έχοντας βρει κάτι που να με συνεπάρει ή απλώς έχοντας ανάγκη ένα διάλειμμα, αυτό δε σημαίνει ότι είμαι σε καμία αναμονή. Αυτό δε σημαίνει ότι μοιράζω συγχωροχάρτια άσχετα αν δε κρατώ κακίες ή δεν εκδικούμαι διότι έχω εμπιστοσύνη στη ζωή για κάτι τέτοια. Δεν χαλαλίζω χρόνο να ασχοληθώ με τέτοια πράγματα γιατί πολύ απλά ηρεμώ την ψυχή μου, βρίσκω τα κομμάτια που έχασα και με επουλώνω, όπως επίσης παίρνω τις αποφάσεις μου.
Ωωω ναι μωρό μου. Η Πηνελόπη ήταν μία κι αυτό υπό αμφισβήτηση δεδομένου του ότι έχουμε να κάνουμε με μυθολογία. Περίμενε υποτίθεται χρόνια ολάκερα με υπομονή και καρτερία, με απόλυτη αφοσίωση και πίστη στον άνθρωπό της, απορρίπτοντας τον οποιονδήποτε και καταδικάζοντας τον εαυτό της στην απόλυτη στέρηση όλων όσων απολαμβάνει κανείς με έναν σύντροφο.
Ρομαντικό δε λέω αλλά ουτοπικό. Άδικο από κάθε άποψη κι οπτική. Ακόμη κι αν κάποιος επιθυμεί να είναι μόνος, αφενός θα είναι για ένα διάστημα κι αφετέρου έχει διαφορά από το να είσαι δέσμιος επί της ουσίας και σε απόλυτη αναμονή. Για ποιο λόγο αγάπη μου να σε περιμένω όταν είχες την ευκαιρία σου και μόνος σου την έχασες;
Για ποιο λόγο να προσδοκώ μια επιστροφή που ακόμη κι αν έρθει δε νομίζω να είναι για καλό; Όταν έχεις απογοητεύσει έναν άνθρωπο και προφανώς έχεις κλονίσει την εμπιστοσύνη του είναι άσκοπο να σε περιμένει. Δεν αλλάζει αυτό ακόμη κι αν είναι δική του απόφαση, πόσο μάλλον αν εσύ έχεις την αξίωση να είναι εκεί και να γυρίσεις όποτε σου κάνει κέφι.
Το ίδιο ισχύει για μένα κι αντίστροφα επειδή πρέπει να είμαστε δίκαιοι. Δεν έχω φρούδες ελπίδες, πόσο μάλλον απαίτηση να έχω μια αρσενική εκδοχή της Πηνελόπης κάπου σε αναμμένα κάρβουνα. Δε θέλω να με περιμένει κανείς.
Αν αποφάσιζα κάπου να γυρίσω, θα το έκανα έτσι απλά δίχως να φαντάζομαι ή να γνωρίζω ότι κάποιος το ανέμενε αυτό. Είναι θράσος να θεωρείς τον άλλον δεδομένο κι απόλυτα εγωιστική στάση να πιστεύεις ότι είναι μια Πηνελόπη, στην οποία θα γυρίσεις όποτε το αποφασίσεις.
Βέβαια κάπου εδώ ο Οδυσσέας θα είχε τις ενστάσεις του, υπό την έννοια ότι δε μπορούσε όχι δεν ήθελε μα…κι αν το δεχτούμε για αυτόν, είναι η εξαίρεση και μάλιστα αμφίβολη επίσης.
Ακόμη και το ενδεχόμενο να πάει καλά μια επιστροφή, αφού άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε κι έχουμε το δικαίωμα να ζητήσουμε συγνώμη κι ευκαιρία, ας γίνει αυτή η επιστροφή αυθόρμητα κι άδολα. Ας γίνει με το όποιο ρίσκο ότι ο άλλος δεν ύφαινε στον αργαλειό τόσον καιρό αλλά μπορεί να ζούσε με ό,τι συνεπάγεται αυτό.
Έτσι μωρό μου ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι εγώ κι η Πηνελόπη είμαστε εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητες. Και μην το πάρεις προσωπικά..Κανέναν δεν θα περίμενα όχι μόνο εσένα. Αν σε φέρει ο δρόμος..βλέπουμε. Ως τότε εγώ ζω και θα συνεχίσω να ζω!
