Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είναι δύσκολη περίπτωση αυτή. Μην την πλησιάζεις. Μην δίνεις καν σημασία. Το μόνο που θα κάνεις θα είναι να θυσιάζεις. Εσένα, τα θέλω σου, τις προσδοκίες σου.
Είναι δύσκολη περίπτωση σου λέω. Ανεξάρτητη, γεμάτη αγάπες που περνάνε, έρωτες που δεν ακουμπάνε, στιγμές που δεν γράφουν, πόθους που συναντιούνται με τα πάθη και στέκονται να κοιτούν το σταυροδρόμι..
Λάθος ή πάθος;
Λάθος ή πάθος;
Είναι δύσκολη περίπτωση σου είπα.
Θα αναρωτιέσαι πάντα τι νιώθει, τι θέλει, τι ζητάει. Θα μένεις με την απορία αν σε θέλει, αν σε χρειάζεται ή αν σε χρησιμοποιεί.
Θα αναρωτιέσαι πάντα τι νιώθει, τι θέλει, τι ζητάει. Θα μένεις με την απορία αν σε θέλει, αν σε χρειάζεται ή αν σε χρησιμοποιεί.
Θα αναμετριέσαι πάντα με τον εγωισμό της και θα βγαίνεις χαμένος.
Θα αναζητάς για χρόνια την αλήθεια της και δεν θα την βρίσκεις.
Θα αναζητάς για χρόνια την αλήθεια της και δεν θα την βρίσκεις.
Κουρέλι θα σε κάνει στο πέρασμά της.
Μην δίνεις σημασία. Μην σταθείς να τη γνωρίσεις. Μην ασχοληθείς παραπάνω.
Είναι δύσκολη περίπτωση, άκου που σου λέω..
Κι εσύ, άκουσες που είχε να σου πει, κι εγώ πέρασα και δεν σταμάτησα.
Όλα θα άλλαζαν, με ένα απλό “χαίρω πολύ”, μια χειραψία κι ένα χαμόγελο.
Όλα θα άλλαζαν, με ένα απλό “χαίρω πολύ”, μια χειραψία κι ένα χαμόγελο.
Κι έτσι εγώ, έμεινα μια “δύσκολη περίπτωση” κι εσύ, ένας αναλώσιμος περαστικός.
Εσύ δεν χαλάλισες μια στιγμή, κι εγώ συνέχισα το δρόμο μου.
Τον ολόδικό μου, δρόμο.
Πλάκα δεν έχει η ζωή;
