Γράφει ο Ανώνυμος
Δε μου άρεσε ποτέ το κρυφτό..
Από μικρό παιδί μου άρεσε το κυνηγητό. Μπορούσα να κερδίζω πάντα εκεί. Βλέπεις ήμουν από μικρός ευέλικτος. Στο κρυφτό έπρεπε να μένω στάσιμος κάπου. Αυτή η στασιμότητα πάντα έβγαινε σε κακό. Πάντα μ έπιαναν. Κάπως έτσι πορεύτηκα μεγαλώνοντας. Αλλωτε κυνηγημένος, αλλωτε κυνηγός. Τουλάχιστον σ αυτό το παιχνίδι ήμουν πάντοτε στο φως. Θέλει κότσια να μείνεις στο φως. Να δείχνεις ποιος είσαι και που είσαι. Τα σκοτάδια τα κρατούσα μόνο για την πάρτη μου. Εκεί στις μοναξιές μου. Που δε χρειάζεται να ξέρει κανείς που είμαι.
Πόσο καλύτερα θα ήταν να παίζαμε όλοι στο φως ε;
Πόσο ξεκάθαρα;
Δυστυχώς τα «παιχνίδια» μας, μας ακολουθούν και στην ενήλικη ζωή μας όμως. Το τι επιλέγουμε να παίζουμε, καθορίζει και τι είμαστε. Εμείς διαλέγουμε το φως, εμείς και το σκοτάδι..
Φτου και βγαίνω..
