Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Δεν είπαμε ποτέ ότι ήμασταν μαζί γιατί η αλήθεια είναι πως δεν ήμασταν. Ξέραμε να κάνουμε πολύ καλά το «χώρια» παρέα, αγάπη μου. Όσο κι αν εθελοτυφλούσα και πίστευα σε κάτι άλλο δεν ήμασταν παρά μόνο δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Δύο άνθρωποι που απλά έπιναν, έτρωγαν, γέλαγαν και έφτιαχναν αναμνήσεις για να τους βασανίζουν μετά. Αλλά όλα αυτά όχι «μαζί», απλά παράλληλα.
Μου είχες θέσει όρια. Να μένω έξω από τη ζωή σου, να μη δεθώ, να μη σε θεωρώ σύντροφό μου..Ποτέ δεν μ’άφησες στα όνειρά σου να μπω μα ούτε και στην καρδιά σου. Μην τολμήσουμε και αγαπηθούμε, γιατί ο έρωτας ήταν ήδη επικίνδυνος και δύσκολος σε μας, οπότε φαντάσου τι θα γινόταν αν φτάναμε στο στάδιο της αγάπης.
Άραγε αυτό το είδος σχέσης σου πρόσφερε κάτι; Ένιωσες κάτι; Έχεις να θυμάσαι κάτι από το «εμάς», όπως το λέω εγώ και κοροίδεύω πια ή ήμουν απλά ένας άνθρωπος σε έναν παράλληλο κόσμο με τον δικό σου που βλέπαμε τα ίδια «τοπία» που και που;
Δε με άφησες ποτέ να «έρθω» μαζί σου. Δεν φτιάξαμε ποτέ ένα κοινό μονοπάτι να περπατήσουμε παρέα. Κι ας μην ήταν χέρι-χέρι, που εξάλλου δεν το ζήτησα και ποτέ. Ήσουν πάντα εκεί, σε ένα παράλληλο κόσμο με το δικό μου. Η διαφορά μας ήταν πως εγώ πάντα έσκαβα για να ενώσω τα μονοπάτια μας, ενώ εσύ μου τα έκλεινες, κρατώντας με από μακριά. Αυτό δεν λέγεται «μαζί» αγάπη μου, αλλά ο καθένας μόνος του. Μόνη μου ξεκίνησα μαζί σου, μόνη μου τελείωσα σε αυτό το μονοπάτι που τελικά δεν χώραγαν δύο, όσο κι αν προσπάθησα…
