Γράφει ο Θοδωρής Δουμάνης
Στη ζωή τελικά
το μόνο που μετράει είναι ένας ωραίος τίτλος.
Γιατί όλα τα άλλα θα είναι απλά γραμμένα.
Και όσο σκέφτεσαι να σκίσεις σελίδες, κάτι να κρύψεις,
τόσο ακόμη επίπονη γίνεται η διαδικασία της χώνεψης.
Κι αυτό το μελάνι…
τόσο δύστροπο κι απρόσιτο καμιά φορά.
Δεν βάζει ούτε τόνους.
Δεν αφήνει κενά στις λέξεις, ούτε ακολουθεί τη σωστή ορθογραφία…
Κι αν ρωτήσεις γιατί;
Επειδή σέβομαι τον χρόνο μου.
Ξέρω πως αυτές τις σελίδες θα τις σκίσεις, θα σου πει…
Γιατί δεν έμαθες πως το λάθος είναι λάθος όσο δεν βρίσκεις λύση,
και πως το ψέμα μεγαλώνει όσο κοιτάς αλλού…
Αυτά μου είπε το μελάνι μου.
Κι ύστερα άλλαξε χρώμα.
Ντύθηκε κόκκινο να μου γράψει τον επίλογο…
Όνομα και επίθετο.
Ετών και δύο λόγια για εμένα.
Όχι αυτά που νόμιζα ότι θα γίνω,
αλλά εκείνα που αποδείχθηκα στον χρόνο.
Κι ο χρόνος είναι αλλόκοτος.
Είναι κριτής και τιμωρός…
Τον έστειλε ο Θεός να μας κουνάει το δάχτυλο.
Πόσο ειρωνική είναι η ζωή
και πόσο τέλειο να προσπαθείς να ζεις στου ρολογιού… τους δείκτες.
