Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν σ’ το παίζω σοφός. Δεν είμαι καν πιο μεγάλος σου. Απλώς έχω φάει μερικές σφαλιάρες παραπάνω. Κι αν με ρωτήσεις τι μου έμαθαν, είναι απλό: κράτα χαμηλά τον τόνο, φίλε. Όσο πιο δυνατά γελάς όταν όλα πάνε καλά, τόσο πιο βαριά θα σε λυγίσει η πρώτη κατραπακιά.
Ξέρω, τώρα όλα σου κάθονται. Έχεις δουλειά, λεφτά, προσοχή, κόσμο να σε κοιτάει λες και είσαι κάτι. Κι ίσως να είσαι. Μα αν αρχίσεις να το πιστεύεις παραπάνω απ’ όσο πρέπει, έχεις ήδη χάσει. Όχι από τους άλλους. Από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Η ζωή, μάγκα μου, δεν προειδοποιεί. Δεν σου δίνει manual, ούτε σε ειδοποιεί όταν πατάς πολύ γκάζι. Απλώς έρχεται μια μέρα, σε στριμώχνει σε μια γωνιά, και σου τραβάει το χαλί απότομα. Για να σου θυμίσει πόσο λίγος είσαι όταν ξεχνάς ποιος ήσουν πριν τα “εύκολα”.
Και δεν σου λέω να μην χαίρεσαι. Ίσα-ίσα. Γιόρτασέ το. Πιες, χόρεψε, γέλα. Αλλά με μέτρο. Με σεβασμό. Γιατί η ζωή έχει τον τρόπο της να επαναφέρει όσους νομίζουν ότι την κέρδισαν. Δεν κερδίζεται η ζωή. Ζει μόνο με όσους την αντέχουν και τη σέβονται.
Γι’ αυτό σου λέω. Μην φουσκώνεις. Μην πετάς. Κράτα μια άκρη στο έδαφος. Κι όταν έρθει η στιγμή που κάτι πάει στραβά — γιατί θα έρθει — να έχεις πού να σταθείς.
Κι αν είναι να καβαλήσεις κάτι, ας είναι η ζωή, όχι το καλάμι.
