Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δε περνάει η ζωή χωρίς εμπόδια. Δε θεριεύει μέσα μας η δύναμη αν δε πέσουμε αμέτρητες φορές και σηκωθούμε άλλες τόσες.
Δε περνάει ο καιρός χωρίς όμορφες στιγμές, όμορφα λόγια και υπέροχους ανθρώπους με όνειρα μεγάλα. Δεν αντέχεται η απουσία, η μοναξιά η απελπισία αν δε τα νοιώσεις πραγματικά στο πετσί σου. Ζωή λέγονται και αυτά αλλά γραμμένα διαφορετικά.
Δε μηδενίζονται οι αποστάσεις αν δε το θες πραγματικά, ούτε οι γνωστοί γίνονται φίλοι και μετά αδέρφια μιας ολόκληρης ζωής. Δε φιλιώνεσαι αν πρώτα δε τσακωθείς, αν δε ξεσπάσεις και δε φωνάξεις όλα αυτά που θάβεις μέσα σου. Δε περνάει η ζωή αν δε βάζεις λίγο νερό στο κρασί σου και δε κάνεις ένα βήμα παραπάνω.
Δε ξεγελιέται ο έρωτας με την αγάπη ούτε το σ’ αγαπώ με το σε έχω ανάγκη. Λέξεις είναι και αυτές που πρέπει να ειπωθούν την κατάλληλη στιγμή. Ότι αντέχει στο χρόνο μένει, δοκιμάζεται και ζει μέσα σου κάθε λεπτό, τίποτα δε τελειώνει αν δε το αφήσουμε εμείς.
Δεν ξεγελιέται ο θάνατος με τη ζωή. Ότι είναι να γίνει θα γίνει, ο δρόμος πάντα ανοιχτός είναι και τα σκυλιά είναι δεμένα, απλά εσύ κοίτα να χαμογελάς ακόμα και αν όλα γύρω σου κλαίνε. Δύσκολο το ξέρω, αλλά για να ζήσεις, πρέπει να ελπίζεις. Το γέλιο είναι η ελευθερία σου, η πίστη και η ανεμελιά σου, σε κάθε λακκούβα που θα πέσεις.
Ναι, ζωή είναι και οι λακκούβες. Πότε μικρές και πότε μεγάλες αρκεί να μάθεις να τις προσπερνάς. Μια ζωή από εικόνες, στιγμές, σκηνές με πρωταγωνιστές τους ίδιους μας τους εαυτούς παίζοντας καθημερινά πάνω σε μια κινούμενη άμμο που δε σταματά ποτέ. Ζωή μέσα στη ζωή.
Ότι θα δώσεις μη το σκεφτείς, αλλά και ούτε να το περιμένεις πίσω, γιατί μπορεί και να μη το πάρεις ποτέ, αλλά συνέχισε να ελπίζεις μέσα σου βαθιά, γιατί σίγουρα γύρω σου υπάρχουν και άλλοι σαν εσένα που ίσως δε πρόλαβες να τους δεις ακόμα.
Ζήσε λοιπόν για το τώρα. Μη σταματάς σε κάθε αύριο που έρχεται ούτε σε κάθε θα δούμε που θα σου ξεφεύγει κατά λάθος από συνήθεια. Προχώρα και φαντάσου, η ζωή έχει και παρακάτω ,όλα αυτά που δεν έχεις ζήσει ακόμα.
