Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη
Περνάει ο καιρός κι εμείς… μεγαλώνουμε, αλλάζουμε. Έπαψα εδώ και καιρό να είμαι το «ροζ» κοριτσάκι που αγάπησες κι εσύ το αγόρι που με κράταγε τα βράδια η σκέψη του άυπνη για ώρες. Γίναμε και οι δυο μας μεγάλοι κι ας προσπαθούσαμε με πείσμα και θυμό να το αποφύγουμε.
Κι αν άλλαξαν πολλά γύρω μας – ακόμα και εμείς οι ίδιοι – δεν καταφέραμε ποτέ να αλλάξουμε τα «μέσα» μας, τα συναισθήματά μας. Έμεινα να σου χρωστάω ένα ακόμη «σ’ αγαπώ». Βλέπεις ο εγωισμός κι ο πόνος που μου προκάλεσες δεν με άφησαν τότε να σου μιλήσω. Έμεινες κι εσύ να μου χρωστάς με τη σειρά σου μια «συγγνώμη». Για όλα όσα μου έκανες αλλά και για εκείνα που παρέλειψες να κάνεις. Μία «συγγνώμη» που ποτέ δεν μου την είπες κι ας ξέρεις πως μέχρι σήμερα μου την χρωστάς.
Μείναμε μόνοι, άνθρωποι μισοί. Αλλάξαμε, βλέπεις, δεν προχωρήσαμε. Αναλωθήκαμε σε εφήμερες σχέσεις, ψάχναμε μες στο προσωρινό τους να βρούμε τη μονιμότητά μας και μία σταθερά, αναζητούσαμε να ανακαλύψουμε τα κομμάτια εκείνα που μας έλειπαν και θα μας συμπλήρωναν, θα μας έκαναν ολόκληρους ξανά.
Τίποτε δεν καταφέραμε. Γιατί το εφήμερο δεν κρατάει για πάντα. Όσο και να το πιέσεις πάντα μισό θα σε αφήνει. Και, δυστυχώς, εγώ τα «κομμάτια» μου στα είχα από καιρό χαρίσει. Δεν χρειαζόταν να ψάξω κάπου αλλού. Εσένα γύρευα και τη συγγνώμη σου που μου χρωστούσες. Κι όλα θα άλλαζαν, όλα θα ήταν αλλιώς.
Όμως τίποτε δεν είπες. Τίποτε δεν έγινε.
Κι έμειναν οι σκέψεις μας μετέωρες και τα όνειρα μισά.
Την μοναξιά με όσες λέξεις και να την ντύσεις πάντα θα στέκεται γυμνή απέναντί σου. Πάντα θα σε τρομάζει η σκέψη της και η παρουσία της. Όσο κόσμο και να έχεις γύρω σου εκείνη θα βρίσκει τον τρόπο να τρυπώνει στην ζωή σου και να σου υπενθυμίζει την ύπαρξή της. Σαν τον πιο πιστό, παλιό σου φίλο. Πάντα εκεί. Πάντα μόνη.
Σιχάθηκα το μισό μου και την μοναξιά μου. Πλέον δεν έχω ανάγκη καν τη συγγνώμη σου. Μονάχα εσένα, όσο τίποτε άλλο.
Έλα, σβήσε τα όλα. Εγώ από καιρό μηδένισα. Πάρε με μια αγκαλιά, φίλησέ με και πάμε μαζί! Μαζί ξανά!
