Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δεν έχω άλλο χώρο για ρομάντζα μιας χρήσης. Τους έρωτες που ανάβουν σαν πυροτεχνήματα τους πλήρωσα ακριβά: υποσχέσεις, σιωπές, και στο τέλος απόδειξη ακύρωσης. Θέλω κάτι που δεν τρέμει στον πρώτο άνεμο.
Θέλω κάτι από τσιμέντο.. παρουσία, όρια, συνέπεια. Να ξέρω ότι όταν σπάω δεν θα με μαζεύεις για το θέαμα, αλλά θα στέκεσαι. Κουράστηκα από ανθρώπους που αγαπούν στις λήψεις και χάνονται στα δύσκολα.
Δεν με αφορά ο έρωτας με ημερομηνία λήξης. Με αφορά η πορεία που αντέχει στις ανηφόρες και πληρώνεται καθημερινά με πράξεις. Θέλω πρόγραμμα, καθημερινότητα που στέκει, λογαριασμό κοινό στις χαρές.
Είμαι γυναίκα και δεν μικραίνω για να χωρέσω. Δεν κόβω κομμάτια από μένα για να βολευτείς. Θέλω δύο ολόκληρους να στέκονται ώμο με ώμο—όχι δυο μισά που γαντζώνονται από φόβο. Θέλω τραπέζια με αλήθεια, συγγνώμες χωρίς αστερίσκους, ζεστασιά με ραχοκοκαλιά. Αν φοβάσαι τα κύματα, μη μου ζητάς βαρκάδα.
Έλα με αλήθεια ή φύγε καθαρά. Γιατί η αγάπη είναι επιλογή, όχι κλήρωση. Αν θες να φύγεις, φύγε χωρίς πρόβες πάνω στην καρδιά μου. Μεγάλωσα αρκετά για να ζητάω ελάχιστο δράμα, μέγιστη καθαρότητα.
Μίλα καθαρά, έλα ολόκληρος, κράτα ρυθμό. Θα βρέξει, θα λασπώσει, θα χαμηλώσουμε φωνές για να σωθούμε. Εκεί φαίνεται αν αυτό που έχουμε είναι σπίτι ή τέντα κάμπινγκ. Εγώ χτίζω.
Σπίτι, σχέση, εαυτό. Κι όταν στεγνώσει το τσιμέντο, θα αντέξει—όχι επειδή δεν θα φυσήξει, αλλά επειδή δεν θα τα παρατήσουμε. Ό,τι αγαπώ, το σηκώνω. Κι ό,τι δεν στέκει, το αφήνω—χωρίς ενοχές, χωρίς μισά μέτρα. Τέλος οι εκπτώσεις. Χωρίς φόβο. Για πάντα.
