Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Με λένε Σοφία, κι είμαι χίλια πράγματα κι άλλοι τόσοι ρόλοι, μα πάνω από όλα, είμαι μαμά. Όχι, μην με μπερδεύεις, δεν είμαι ο Γονέας 1 ή ο Γονέας 2, είμαι η μητέρα δυο παιδιών. Δεν σε ενόχλησα ποτέ εσένα που θες να λέγεσαι Γονέας 1, 2, 3, 4… Δεν σε έκρινα, δεν σε κορόιδεψα. Σου στάθηκα στις επιλογές σου.
Σου στάθηκα σε κάθε στιγμή που πήγε κάποιος να σε πειράξει. Σε σεβάστηκα κι έκατσα δίπλα σου σε ότι χρειάστηκες. Σου άπλωσα το χέρι. Έμαθα τα παιδιά μου να σε σέβονται όπως εγώ. Να σε αγαπούν όπως εγώ. Να σε στηρίζουν και να σε προστατεύουν, όπως κάνω κι εγώ. Τώρα όμως, θα με ακούσεις κι εμένα.
“Μαμά”, δεν είναι τίτλος. “Μαμά”, δεν είναι προσφώνηση. “Μαμά”, δεν είναι κατόρθωμα. “Μαμά”, δεν είναι διάκριση. Το να είσαι μαμά, είναι ένας Μαραθώνιος χωρίς τερματισμό. Γεννάς και ξανάγεννιέσαι. Υιοθετείς και ξανάσυστήνεσαι με την ζωή. Το να είσαι μαμά, είναι μια καθημερινή μάχη που κερδίζεις μόλις σε κλείσουν δυο χέρια αγκαλιά.
Δυο μικρά χέρια που τα καταλαβαίνεις να αλλάζουν μέρα με τη μέρα. Τα καταλαβαίνεις πως μεγαλώνουν στιγμή με τη στιγμή από τον τρόπο που σε σφίγγουν. Καταλαβαίνεις τη δύναμή τους που λίγο λίγο την παίρνουν από εσένα. Το να είσαι μαμά, είναι η ουσία σου, όχι ο ρόλος σου.
Είναι η ύπαρξή σου, όχι μια διαδικασία.
Από όλα στη ζωή σου μπορείς να παραιτηθείς. Να φύγεις, να εγκαταλείψεις. Να κόψεις ρίζες, δεσμούς και κάβους. Από την ρίζα που βγάζεις την στιγμή που γίνεσαι μάνα, δεν μπορείς. Δεν κόβεται. Δεν λύνεται. Γι’αυτό σε παρακαλώ.. εσένα που μέχρι τώρα κάτσαμε δίπλα δίπλα και σεβάστηκα όλες σου τις επιλογές, μην με βάζεις απέναντί σου.
Δεν γουστάρω να είμαι ο Γονιός 1 και ο Γονιός 2. Δεν γουστάρω να γίνω αριθμός και νταμάκι για υπογραφή. Σου ζητάω να με αφήσεις να είμαι Μαμά, όσο εσύ θα είσαι ότι επιλέξεις. Δεν θα σε κρίνω, δεν θα με καταργήσεις. Μα να ξέρεις, δεν θα σου παραδώσω το δικαίωμά μου να είμαι, να λέγομαι, να γυρνάω και να ακούω το Μαμά.
ΥΓ. Μην μπερδεύεσαι.. τα ίδια θα σου πει κι ένας μπαμπάς..
