Δεν ήσουν τρελός.
Ερωτευμένος ήσουν.
Κι εγώ… δεν ήμουν έτοιμη να αγαπηθώ έτσι.
Καθαρά. Ολόκληρα. Αληθινά.
Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Όχι, δεν ήσουν τρελός.
Μην το πεις ποτέ ξανά αυτό για σένα.
Δεν ήσουν χαζός, ούτε αφελής.
Δεν ήσουν λιγότερο άντρας επειδή ένιωσες.
Ήσουν απλώς ερωτευμένος.
Και το είχες το θάρρος να το δείξεις.
Να σταθείς μπροστά της χωρίς άμυνες.
Χωρίς να παίζεις παιχνίδια.
Χωρίς να μετράς τι δίνεις και τι παίρνεις.
Και ναι, τρόμαξε.
Γιατί δεν ήσουν “λίγο”.
Ήσουν όλο.
Ήσουν εκεί, παρών, κάθε μέρα.
Μου έδειχνες κάτι που δεν είχα συνηθίσει:
ένα “μαζί” χωρίς όρους, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς αναμονές.
Και με τσάκισε αυτό.
Γιατί εγώ, δεν ήξερα τι να το κάνω.
Σε μέτρησα.
Σε κράτησα απέξω.
Σε είπα “πολύ”.
Όχι γιατί ήσουν.
Αλλά γιατί εγώ δεν ήξερα πώς να αγαπήσω κάτι αληθινό.
Κι αν κάπου μέσα σου, σκέφτηκες πως έφταιγες…
Μην το ξανακάνεις.
Δεν έφταιγες εσύ.
Ήσουν εκείνος που κάθε γυναίκα χρειάζεται, αλλά λίγες μπορούν να αντέξουν.
Γιατί δεν είναι όλοι έτοιμοι να δεχτούν κάποιον που δεν θέλει να σε αλλάξει, να σε κάνει να ζηλέψεις, να σε νικήσει.
Κάποιον που απλώς θέλει να είναι δίπλα σου.
Δεν ήσουν τρελός.
Ερωτευμένος ήσουν.
Κι εγώ… δεν ήμουν έτοιμη να αγαπηθώ έτσι.
Καθαρά. Ολόκληρα. Αληθινά.
Κι αν κάποια σου πει στο μέλλον πως είσαι “πολύ”, να χαμογελάσεις.
Γιατί το “πολύ” σου, δεν ήταν ποτέ το πρόβλημα.
Το “λίγο” που είχαν να σου δώσουν, ήταν.
Και ναι, θα με κουβαλάς λίγο.
Αλλά εγώ θα κουβαλάω το “σχεδόν” μου για πάντα.
