Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Στη ζωή μας όλοι έχουμε υπάρξει ή βρεθεί σε αυτό που αποκαλούμε «σωσίβιο» για κάποιον. Είναι εκείνα τα άτομα που μας στηρίζουν συναισθηματικά ή ερωτικά όταν περνάμε δύσκολες στιγμές. Τους βρίσκουμε έπειτα από μια ερωτική απογοήτευση, μέσα από το θυμό, τη ζήλια ή τον εγωισμό. Συχνά τους χρησιμοποιούμε ως μια μορφή «εκδίκησης» ή για να ανακουφιστούμε από τον πόνο μας, γεμίζοντας προσωρινά τα συναισθηματικά μας κενά.
Τα άτομα αυτά, ενώ τα γνωρίζουμε εξωτερικά, συχνά παραβλέπουμε το εσωτερικό τους κόσμο. Δεν είναι όμως αυτός ο στόχος μας. Σκοπός είναι να καλύψουμε τις δικές μας συναισθηματικές ανάγκες, όχι να επενδύσουμε σε μια νέα συναισθηματική περιπέτεια, καθώς ακόμα πονάμε – αν και δεν το παραδεχόμαστε ούτε στον ίδιο μας τον εαυτό. Γιατί αν το παραδεχτούμε, θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον πόνο και να αναμετρηθούμε μαζί του.
Οι άνθρωποι «σωσίβια» δεν γνωρίζουν τις προθέσεις μας και είναι άδικο, τόσο για εκείνους όσο και για εμάς. Δεν είναι δίκαιο ούτε για το πρόσωπο που αγαπήσαμε, ούτε για το νέο άτομο που χρησιμοποιούμε ως μέσο για να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι η ζωή συνεχίζεται.
Αφοσιωνόμαστε σε αυτούς, δείχνουμε ότι είναι το καλύτερο που μας έχει συμβεί, πως τους λατρεύουμε και ότι ίσως αρχίζουμε να τους ερωτευόμαστε. Δείχνουμε τον καλύτερο εαυτό μας, γιατί το τελευταίο που θέλουμε σε αυτή τη φάση της ζωής μας είναι περισσότερα προβλήματα. Λίγη χαρά, όμως, αξίζει σε όλους…
Κάποια στιγμή, πιθανόν υπήρξαμε το «σωσίβιο» για κάποιον άλλο ή άλλοι υπήρξαν το σωσίβιο για εμάς. Μπορεί βαθιά μέσα μας να νιώθουμε άσχημα γι’ αυτό, αλλά τη δεδομένη στιγμή το χρειαζόμαστε για να μην πνιγούμε στα συναισθήματά μας.
Συχνά, αυτές οι σχέσεις έχουν έναν πλατωνικό χαρακτήρα και καταλήγουν άδοξα, ή απλώς συνεχίζουν από βόλεμα για τους δυο. Είναι μια καταστροφή, γιατί ζεις μια ψεύτικη σχέση, χωρίς τίποτα αληθινό. Και οι άνθρωποι τείνουν να γεμίζουν τη ζωή τους με ψέματα για να αποκτήσουν εφήμερη ευτυχία, αποφεύγοντας να αντιμετωπίσουν την αλήθεια και να διεκδικήσουν αυτό που πραγματικά θέλουν.
Φοβόμαστε την απώλεια και την απόρριψη. Φοβόμαστε μήπως φανούμε αδύναμοι και ευάλωτοι, ενώ αυτό ακριβώς είναι ο πραγματικός δυναμισμός – η αλήθεια των συναισθημάτων μας.
Σκέφτηκες ποτέ ότι κάποιος μπορεί να είναι βαθιά ερωτευμένος μαζί σου, αλλά να φοβάται να το εκφράσει; Μήπως η απόστασή σου πληγώνει έναν άνθρωπο που νοιάζεσαι; Ίσως, η απλή παρουσία σου θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα προς το καλύτερο.
Αν τολμήσεις να μιλήσεις για τα αληθινά σου συναισθήματα, ίσως αυτό βελτιώσει τα πράγματα. Ίσως, βοηθήσει τον άλλον να καταλάβει, να σκεφτεί και να αλλάξει μια κατάσταση που και οι δύο σας βασανίζει. Το «ΕΛΑ» σου μπορεί να είναι το κλειδί που θα αλλάξει τα πάντα.
Άλλωστε, ο αληθινός δυναμισμός δεν βρίσκεται στην απόκρυψη των συναισθημάτων, αλλά στην ικανότητά μας να τα εκφράσουμε.
