Γράφει ο “Ανώνυμος”
Ήταν η πρώτη φορά που με κοιτούσες έτσι.
Ένα βλέμμα αλλιώτικο απ’ τα άλλα. Ένα βαθύ μελαγχολικό, αλλά γεμάτο πονεμένο έρωτα βλέμμα. Πρώτη φορά τα έχασα κι εγώ βλέποντας σε, πρώτα με την πρωτόγνωρη ομορφιά που με κοιτούσες, κι ύστερα με την έκφραση των ματιών σου, έκανα τον καραγκιόζη για να μου χαμογελάσεις.
Κι ας ήξερα ότι οι προσπάθειες μου θα έπεφταν στο κενό. Έλιωσα όταν μου χαμογέλασες όσο πιο ζεστά μπορούσες, ενώ ένα δάκρυ σου γυάλιζε στο σκοτάδι.
Πολλές φορές ένα χαμόγελο τα λέει όλα. Ουρλιάζει με τις πιο δυνατές κραυγές. Αφήνει την αγάπη να γεμίσει όλο το δωμάτιο, όλο το σπίτι, όλο σου το είναι.
Ξάπλωσες στο στήθος μου αμίλητη, μέσα στο σκοτάδι οι χτύποι μας συντονίστηκαν, και το μόνο που ακουγόταν άηχα πιο δυνατά από οτιδήποτε γύρω, ήταν ένα «σ αγαπω».
Σ’ έσφιξα όσο πιο δυνατά μπορούσα, για εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα σταμάτησε ο χρόνος.
Σε κοίταξα, χαμογέλασα, χαμογέλασες, κλείσαμε τα μάτια και τα είπαμε όλα..
