Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Είναι τόσο εύκολο να κρυφτείς πίσω από το «κακό timing». Σαν να λες ότι δεν φταίει κανείς μας, μόνο οι συνθήκες. Σαν να απαλλάσσουμε ο ένας τον άλλο από την ευθύνη. Σαν να συμφωνούμε σιωπηλά πως «αν ήταν άλλος ο χρόνος, θα ήμασταν μαζί». Αλλά ξέρεις κάτι; Είναι ψέμα.
Το «κακό timing» είναι μια δικαιολογία. Είναι η βολική απάντηση όταν φοβάσαι να παλέψεις. Όταν δεν έχεις το θάρρος να μείνεις και να δεις τι θα γίνει. Γιατί ο χρόνος δεν είναι ποτέ τέλειος. Ποτέ δεν είναι όλα τακτοποιημένα, ποτέ δεν υπάρχουν όλες οι συνθήκες με το μέρος σου. Πάντα θα υπάρχει κάτι που θα δυσκολεύει τα πράγματα.
Η αλήθεια είναι ότι βολευτήκαμε. Εγώ στη δική μου ζωή, εσύ στη δική σου. Και αντί να βρούμε τον τρόπο να γεφυρώσουμε το χάσμα, επιλέξαμε να αφήσουμε το κενό να μας χωρίσει. Είπαμε «δεν είναι η σωστή στιγμή» και συνεχίσαμε. Κάναμε πίσω.
Αλλά η πραγματικότητα είναι πιο απλή. Αν θέλαμε πραγματικά, θα βρίσκαμε τον τρόπο. Γιατί οι άνθρωποι που θέλουν, δεν μένουν στην επιφάνεια. Παλεύουν, ρισκάρουν, πονάνε. Αντί γι’ αυτό, μείναμε στις δικαιολογίες.
Τώρα πια ξέρω. Δεν ήταν το timing το πρόβλημα. Ήμασταν εμείς. Η έλλειψη θάρρους, η ασφάλεια που βρήκαμε στις ζωές μας, ο φόβος για το άγνωστο. Εμείς ήμασταν το κακό timing.
Κι αυτό πονάει. Όχι γιατί δεν είμαστε μαζί, αλλά γιατί ποτέ δεν τολμήσαμε να δούμε τι θα γινόταν αν το timing γινόταν δευτερεύον. Ποτέ δεν τολμήσαμε να δούμε τι θα γινόταν αν βάζαμε ο ένας τον άλλον πάνω από τις συνθήκες.
Κι έτσι μείναμε εδώ, βολεμένοι στην ίδια μας τη δικαιολογία. Ίσως γιατί το να ζήσεις το «μαζί» είναι πάντα πιο δύσκολο από το να ζήσεις με το «αν».
