Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Το να σε ερωτευτώ ήταν το πιο εύκολο πράγμα. Σαν να άνοιξε μια πόρτα που υπήρχε πάντα εκεί και απλώς περίμενε να την σπρώξω λίγο. Δεν χρειάστηκε προσπάθεια. Δεν χρειάστηκε σκέψη. Ήρθες και όλα πήραν τη θέση τους σαν να ήταν γραμμένο από πριν.
Δεν σε ζύγισα. Δεν σε μέτρησα. Δεν έκανα λίστες με υπέρ και κατά. Σε κοίταξα και μέσα μου έγινε εκείνη η σιωπηλή μετατόπιση που συμβαίνει όταν καταλαβαίνεις ότι κάτι σημαντικό μόλις μπήκε στη ζωή σου.
Και μπήκες.
Στην αρχή ήταν τα μικρά. Ένα βλέμμα που κρατούσε λίγο παραπάνω. Ένα άγγιγμα που έμενε στο δέρμα σαν μνήμη. Μια κουβέντα που ακουγόταν αλλιώς όταν την έλεγες εσύ. Δεν το κατάλαβα πότε ακριβώς έγινε έρωτας. Ίσως γιατί δεν έγινε απότομα. Ήρθε αργά, ύπουλα, όπως μπαίνει η νύχτα χωρίς να το καταλάβεις.
Το δύσκολο δεν ήταν να σε ερωτευτώ.
Το δύσκολο ήταν να σε συνηθίσω.
Να συνηθίσω ότι το μυαλό μου γύριζε πάντα σε σένα. Ότι η μέρα μου είχε πια ένα σημείο αναφοράς. Ότι κάποιος άλλος μπορούσε να αλλάξει τη διάθεσή μου με μία μόνο φράση. Έμαθα να σε ψάχνω μέσα στη μέρα μου χωρίς να το θέλω. Να περιμένω ένα μήνυμα σαν να κρατούσε μέσα του όλο το φως της ημέρας.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, άρχισες να γίνεσαι συνήθεια.
Όχι από εκείνες τις βαριές συνήθειες που κουράζουν. Από τις άλλες. Από αυτές που σε κάνουν να αναπνέεις πιο ήρεμα όταν είναι δίπλα σου. Που γεμίζουν τον χώρο χωρίς να φωνάζουν.
Όμως ο έρωτας έχει μια παράξενη αλήθεια.
Δεν σε ρωτά ποτέ αν είσαι έτοιμος.
Σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις. Στις πιο απλές στιγμές. Σε μια αγκαλιά που κράτησε λίγο παραπάνω. Σε μια σιωπή που δεν χρειάστηκε εξήγηση. Σε εκείνη τη στιγμή που κατάλαβα ότι αν φύγεις, τίποτα δεν θα μοιάζει ακριβώς το ίδιο.
Και τότε κατάλαβα κάτι ακόμα.
Το να σε ερωτευτώ ήταν εύκολο.
Το δύσκολο είναι να μάθω να ζω με το πόσο πολύ σε θέλω.
