Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ακούστε κάτι πολύ σημαντικό!
Η σχέση που λέτε, για να είναι σχέση, προϋποθέτει εμπιστοσύνη, ανοιχτά χαρτιά κι ειλικρίνεια, κυρίως ειλικρίνεια.
Προϋποθέτει φως κι όχι σκιές. Προϋποθέτει ομολογίες, θάρρος κι αλήθειες σε όλα.
Σε όλα, όσον αφορά το παρόν και τις προθέσεις, μα κι ότι αφορά το παρελθόν.
Γιατί ο έρωτας, αν είναι έρωτας, δε φοβάται το παρελθόν.
Φοβάται μόνο τα μυστικά που κρύβει αυτό.
Φοβάται τα γεγονότα που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Κι αλίμονο, κανένας δεν ζητάει από τον άλλον να μην είχε ζωή πριν, δεν λέω αυτό.
Έτσι κι αλλιώς όλοι κουβαλάμε ιστορίες, λάθη, κι ανθρώπους που κάποτε αγαπήσαμε ή απλά υπήρξαμε.
Αυτό που σκοτώνει όμως μια σχέση αδερφέ, δεν είναι το παρελθόν.
Είναι όταν αυτό το παρελθόν μένει κρυφό, έχει σκοτάδια κι αποκρύπτεται έντεχνα και συνειδητά.
Όταν λοιπόν εμφανίζεται ξαφνικά σαν σκιά ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, που νόμιζαν πως περπατούν στο φως.
Όταν αποκαλύπτεται όχι σαν αλήθεια, αλλά σαν κάτι που κρύφτηκε.
Όταν φανερώνεται τυχαία, κι όχι σαν ομολογία, εκεί σίγουρα υπάρχει πρόβλημα…
Γιατί η αγάπη μπορεί να συγχωρέσει πολλά. Ακόμα κι ολόκληρες ζωές πριν από αυτήν.
Αυτό που δύσκολα συγχωρεί η αγάπη είναι το σκοτάδι που επιλέξαμε να κρατήσουμε μέσα στη σχέση.
Κι ο έρωτας και η αγάπη φίλε μου δε φτιάχτηκαν για να ζουν μέσα στις σκιές.
Συμπέρασμα;
Το παρελθόν δεν τρομάζει, δεν είναι πρόβλημα, δεν είναι κατακριτέο.
Τρομάζει κι είναι πρόβλημα όμως όταν το ανακαλύπτεις μόνος σου, κι ο άλλος σου το κρύβει.
