Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Να σου πω μια ιστορία; Θα είναι σύντομη..
Δεν θέλω να σε στεναχωρήσω, ούτε και να σε φοβίσω. Δεν θέλω αν σου μπερδέψω το μυαλό, ούτε να σου ανακατέψω τη ζωή.
Φοβάμαι να σου πω την αλήθεια. Φοβάμαι ότι θα τρομάξεις αν δεις την αλήθεια κατάματα. Φοβάμαι ότι θα φοβηθείς, κι αυτό δεν το θέλω.
Φοβάμαι πως αν σε προσεγγίσω, όσο εγώ κάνω ένα βήμα μπροστά, εσύ θα κάνεις δέκα βήματα πίσω.
Αποφάσισα να σου πω την ιστορία, και το τέλος, θα το αφήσω πάνω σου!
Κάποτε, ήταν ένα όμορφο παλικάρι, με πολλά χαρίσματα. Ήταν ψηλός, ευγενικός, με σεβασμό και αξιοπρέπεια. Αγαπούσε όλους τους ανθρώπους, γέλαγε πολύ και δυνατά, και διασκέδαζε συνέχεια. Ήθελε να δώσει και να πάρει αγάπη. Έτσι άρχισε να ψάχνει. Στο δρόμο του, βρέθηκαν πολλές που του έταξαν τον ουρανό και τ’ άστρα, αλλά αγάπη δεν του έδωσαν. Και αυτός, συνέχισε να ψάχνει! Συνέχισε να περιπλανιέται σε ανούσιες αγκαλιές, σε λάθος γυναίκες και ανόητες αγάπες!
Έδινε αγάπη, αλλά δεν έπαιρνε ποτέ. Ώσπου ξαφνικά στον δρόμο του, μετά από πολλά χρόνια βρέθηκε μια κοπέλα που τον αγάπησε γι’αυτό που είναι. Του άνοιξε την ψυχή της.. αλλα αυτός;
Αυτός δεν έδωσε σημασία σε ό,τι του έδωσε απλόχερα. Της έδωσε σιωπή και την έδιωξε. Έτσι έχασε την αγάπη, και συνέχισε να περιπλανιέται αριστερά και δεξιά, και να πληγώνεται.
Κι η αγάπη, κουράστηκε κι έφυγε.. Δεν σταμάτησε να νοιάζεται, μα έφυγε μακριά!
Κι εκείνος; Σιωπή.. μια απόκοσμη σιωπή η σκέψη του. Μόνο αυτό του είχε μείνει.
Τελικά; Πώς λες να τελειώσει η ιστορία μας;
Θα φοβηθεί κι άλλο την αγάπη; Θα ανοίξει την αγκαλιά του; Θα ανοίξει τα φτερά του ή θα πληγώνεται σε σκόρπια μονοπάτια;
Βάλε εσύ το τέλος, βάλε εσύ και την τελεία..
Ανέβα στην άκρη του βράχου και βρες το μονοπάτι σου.. έτσι για να προκαλέσεις το δρόμο σου. Έτσι απλά, για να θαυμάσεις το τοπίο!
