Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Να τος, τον βρήκα με! Αυτός θα είναι ο ήρωας για σήμερα!
Αυτός θα είναι ο άνθρωπος που με αυταπάρνηση, φιλότιμο και ζήλο, σήμερα τιμά τη στολή του, τον μισθό του και τον όρκο που έδωσε.
Αυτός θα είναι ο ήρωας που θα πρέπει να πάρει τα εύσημα από την κοινωνία κι από την πολιτεία σήμερα!
Είναι αυτός, που σήμερα δεν τον ρωτάμε αν έχει κάνει εμβόλιο, πόσες δόσεις έχει κάνει κι αν είναι ασφαλείς για την χώρα και για το σύνολο ή αν είναι δημόσιος κίνδυνος… Σήμερα μόνο τον θαυμάζουμε.
Αυτός σήμερα θα σώσει τις περιουσίες μας, τα σπίτια μας, ίσως και τις ζωές μας.
Αυτός είναι που σήμερα τον παρακολουθούμε από τον καναπέ μας, με φραπέ, τα πόδια μας στο τραπεζάκι, το κλιματιστικό στο φουλ γιατί κάνει και ζέστη…
Αυτόν θα χειροκροτησουμε σήμερα!
Μόνο για σήμερα όμως…
Αύριο;
Αύριο θα γίνει πάλι ένας τεμπέλης δημόσιος υπάλληλος, που τον πληρώνουμε τσάμπα, που δεν κάνει τίποτα, που είναι προκλητικός, γιατί παίρνει καμία χιλιάδα ευρώ, με κάνα δυο παιδιά από πίσω του και κάθεται!
Αυτός είναι ντε, που κατέστρεψε την χώρα τόσα χρόνια και πρέπει να απολυθεί, που θα πρέπει να φύγει, γιατί το δημόσιο είναι μεγάλο και πρέπει να το συμαζέψουμε!
Αυτός είναι, “που μαζί τα φάγαμε”, κι ας μην μπορεί να κρύψει ούτε ένα ευρώ από το μεροκάματο που του δίνουμε. Που ξύνει τα αρχιδια του όλη την μέρα και προκαλεί το κοινό αίσθημα.
Αύριο;
Αύριο δεν θα είναι πια ήρωας!
Αύριο μπορεί να κάνουμε ήρωα έναν μπάτσο, μεθαύριο ο ήρωας μπορεί να είναι ένας λιμενικός, αντιμεθαύριο, ίσως να είναι ήρωας ένας εκαβιτης…
Έτσι γίνεται!
Οι ήρωες εναλλάσσονται ανάλογα με την μέρα, με τα γεγονότα, τις συνθήκες και μετά ξεχνιούνται πάλι.
Μετά γίνονται πάλι άχρηστοι, μέχρι, να τους χρειαστούμε και να τους ξανακάνουμε ήρωες.
Έτσι γίνεται συνήθως!
Έχουμε ανάγκη από εφήμερους ήρωες, σαν κοινωνία και σαν πολιτεία, έχουμε ανάγκη από προσωρινούς ήρωες, μα έχουμε και κοντή μνήμη εμείς οι νεοέλληνες γαμώτο.
ΥΓ. Απόλαυσε το χειροκρότημα σήμερα του κόσμου και των ηγετών σου καημένε πυροσβέστη, γιατί από αύριο, θα σε μουνζώνουμε και πάλι.
