Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Δύσκολη η ζωή για πρίγκιπες, άσπρα άλογα και μεταξωτές κορδέλες. Βαρέθηκα να προσποιούμαι τη δήθεν χαλαρή για να μη χαλώ χατίρια. Να ακούω πάντα τι θα πουν οι άλλοι, χωρίς να μπορώ να κάνω αυτό που θέλω εγώ. Κουράστηκα να συμφωνώ με όποιον μιλάει ελληνικά για να μη δημιουργώ εντάσεις και παρεξηγήσεις, να ακούω τάχα μου δήθεν τα δικά τους και να σκεπάζω τα δικά μου κάτω από το τραπέζι, σαν να μην έγιναν ποτέ.
Βαρέθηκα να βρίσκω ξύλα για να ανάβω φωτιές να ζεσταθούν οι άλλοι, ενώ εμένα με τρώει η βροχή και το χαλάζι. Να σκουπίζω τα δάκρυα των άλλων, ενώ τα δικά μου γίνονται ποτάμι και με πνίγουν. Κουράστηκα να δίνω συμβουλές για το σωστό, ενώ εγώ περιχύνομαι από πάνω μέχρι κάτω με τα λάθη.
Να μαζεύω κουρασμένους στρατιώτες, ενώ η ψυχή μου είχε κουραστεί ήδη πριν γεννηθώ. Να αφιερώνω τη ζωή μου στη ζωή των άλλων και η δική μου να γίνεται στάχτη στην επόμενη στροφή. Να δικαιολογώ τις πράξεις των άλλων και τις δικές μου να τις στήνω στον τοίχο και να τις πυροβολώ χωρίς καμία άφεση αμαρτιών.
Άδειασα με τη δικαιολογία «σώπα, έτσι είναι αυτοί» και αποφάσισα να μείνω με το «σώπα, έτσι είμαι εγώ».
