Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Αν κάθε φορά που κλείνει πίσω του την πόρτα, νιώθεις να ανασαίνεις, τότε κάτι μέσα σου μιλάει πιο δυνατά απ’ την καρδιά.
Δεν είναι αγάπη αυτό. Είναι ένταση. Είναι τοξίνη. Είναι φόβος που μεταφράστηκε σε έλξη.
Όταν η ηρεμία έρχεται μόνο στην απουσία, τότε η παρουσία δεν ήταν ποτέ δώρο.
Ήταν βάρος.
Ήταν κόμπος στο στομάχι.
Ήταν μια διαρκής αγωνία μήπως πεις κάτι “λάθος”, μήπως κάνεις κάτι “πολύ”, μήπως χαλάσεις το “λίγο” που σου έδινε.
Ο έρωτας δεν σε πνίγει.
Σε ανοίγει.
Σε ησυχάζει.
Σε κάνει να θες να μείνεις, όχι να εξαφανιστείς με το πρώτο ξέσπασμα.
Αν η μόνη σου ανάσα είναι η απόσταση,
τότε δεν είναι αυτός για σένα.
Γιατί ο σωστός άνθρωπος δεν σε κάνει να θέλεις να σωθείς από την αγάπη.
Σε κάνει να θες να σωθείς μέσα της.
Κι αν πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο “μείνε” και στο “ηρεμώ χωρίς εσένα” —
τότε διάλεξες ήδη.
