Γράφει ο “Ανώνυμος”
Τελικά πας εκεί που αγαπάς ή εκεί που σ αγαπάνε;
Να σου πω εγώ.
Αν πας εκεί που σ αγαπάνε, που λιώνουν για σένα, πέφτουν στα πατώματα, ναι, θα περάσεις καλά. Θα νιώθεις όλη αυτή την αγαπη, τον έρωτα. Θα απολαμβάνεις τα ζεστά βλέμματα. Την καύλα που βγάζει το ταίρι σου όταν είναι δίπλα σου.
Παίζει να νιώθεις και βασιλιάς του κόσμου. Να έχεις την τρελή αυτοπεποίθηση γιατί δεν προλαβαίνεις να ζητήσεις ή κα σκεφτείς κάτι και να το βρίσκεις έτοιμο σερβιρισμένο μπροστά σου με κορδελίτσες. Αλλά όταν σβήνουν τα φώτα, όταν τα δυο κορμιά γίνονται ένα, εκεί ακούς τις σειρήνες να σου τρυπάνε το μυαλό.
Εκεί, με κλειστά τα μάτια είσαι αλλού. Και σιγά σιγά το νιώθεις και μέσα στη μέρα σου, στην καθημερινότητα σου. Όταν βλέπεις κάτι όμορφο, όταν κάτι σε κάνει και γελάς με την ψυχή σου, όταν μοιράζεσαι κάτι με μισή καρδιά με το ταίρι σου.
Γιατί στην πραγματικότητα βαθιά μέσα σου πνίγεσαι. Η καρδιά σου και το μυαλό σου σκοτώνονται για το ποιος θα νικήσει. Αλλού πάει ο ένας κι αλλού ο άλλος. Σκέφτεσαι πόσο αχάριστος είσαι.
Έχεις τα πάντα, σου λέει το μυαλό. Δεν έχεις απολύτως τίποτα ουρλιάζει η καρδιά. Δεν υπάρχει μέση λύση. Ο έρωτας είναι ή όλα ή τίποτα. Κι όταν και οι δυο δεν είναι εκεί που αγαπάνε ποτέ δε θα βρούνε ησυχία.
Η απάντηση στην ερώτηση λοιπόν είναι μια. Ότι δεν υφίσταται σαν ερώτημα. Είναι άτοπο. Γιατί αν δεν κουμπώσουν δυο καρδιές που ματώνουν η μια για την άλλη, δε θα χει ποτέ νόημα..
