Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Υπάρχουν πληγές που δεν τις ανοίγει ο χρόνος. Τις ανοίγει μια μυρωδιά. Ένα τραγούδι. Ένα βλέμμα που μοιάζει επικίνδυνα με κάποιο άλλο. Το φως ενός απογεύματος που πέφτει ακριβώς όπως τότε. Κι εκεί που ορκιζόσουν πως προχώρησες, πως ξέχασες, πως όλα έγιναν μια ιστορία χωρίς βάρος, το σώμα προδίδει όσα το μυαλό πάλεψε χρόνια να θάψει. Γιατί η μνήμη δεν κατοικεί στο κεφάλι. Κατοικεί στις αισθήσεις. Κι εκεί δεν υπάρχει λήθη. Υπάρχει μόνο αναμονή.
Ανασυστήθηκαν οι μνήμες από τις μπλοκαρισμένες αισθήσεις. Όχι σαν εικόνες. Σαν σεισμός. Με την ίδια ένταση, την ίδια ανάσα, τον ίδιο κόμπο στον λαιμό. Για μια στιγμή δεν θυμήθηκες απλώς εκείνον τον άνθρωπο. Έγινες ξανά ο άνθρωπος που ήσουν όταν τον αγαπούσες. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη δύναμη της μνήμης. Δεν ανασταίνει πρόσωπα. Ανασταίνει εκδοχές του εαυτού μας που πιστεύαμε πως είχαν χαθεί για πάντα.
Το σώμα είναι ένας αθόρυβος προδότης. Ξεχνά ονόματα, ημερομηνίες και υποσχέσεις. Δεν ξεχνά όμως ποτέ πώς ένιωσε. Κρατάει μέσα του το άγγιγμα που σε γαλήνεψε, τη φωνή που σε διέλυσε, το άρωμα που έγινε κάποτε πατρίδα. Και περιμένει. Χωρίς βιασύνη. Ξέρει πως αργά ή γρήγορα η ζωή θα του δώσει ένα μικρό σημάδι για να ανοίξει ξανά όλα εκείνα τα συρτάρια που νόμιζες πως είχες σφραγίσει.
Ίσως γι’ αυτό δεν ξεπερνάμε ποτέ ολοκληρωτικά τους ανθρώπους που άγγιξαν πραγματικά την ψυχή μας. Δεν μένουν στις σκέψεις μας. Ριζώνουν στις αισθήσεις μας. Γίνονται ο τρόπος που μυρίζει η βροχή, η γεύση ενός καφέ, ο αέρας ενός καλοκαιρινού βραδιού, η σιωπή ενός άδειου σπιτιού.
Κι εκεί καταλαβαίνεις τη μεγάλη αλήθεια. Δεν φοβόμαστε τις αναμνήσεις. Φοβόμαστε τη στιγμή που μια ξεχασμένη αίσθηση θα τις ξυπνήσει όλες μαζί και θα μας αποδείξει ότι η καρδιά δεν διέγραψε ποτέ τίποτα. Απλώς έμαθε να ζει με όσα δεν έπαψαν ποτέ να υπάρχουν.
