Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Καλημέρα είπαμε;
Βγαίνει όλο και πιο δύσκολα τον τελευταίο καιρό ε;
Και πώς να βγει εύκολα, μια γυναικοκτονία από εδώ, ένας βιασμός παραδίπλα, μια δολοφονία παρακεί, μια συμμορία ανηλίκων λίγο πιο πέρα και πολλή, πολλή, ατελείωτη βία, κι είναι σαν να έχει έρθει ένας αόρατος ελέφαντας κι έχει κάτσει πάνω στο στήθος μας, και μετά βίας αναπνέουμε.
Και τώρα τι;
Θα παραιτηθούμε;
Θα τα παρατήσουμε και θα αφήσουμε το σκοτάδι να μας κερδίσει;
Δεν γίνεται.
Αυτό θα ήταν ήττα και σ’αυτόν τον κόσμο, δεν ήρθαμε για να ηττηθούμε.
Ήρθαμε να ζήσουμε.
Και μέσα στη ζωή είναι όλα.
Και το σκοτάδι και το φως. Και ο ήλιος και η σελήνη.
Και το καλό και το κακό.
Καμιά φορά, τα μάτια και το μυαλό εστιάζουν εκεί που είναι βολικό. Εκεί που συνηθίζουμε.
Κι αν συνηθίσαμε να κρίνουμε; Κι αν συνηθίσουμε να έχουμε σαν βάση το κακό;
Κι αν κοιτάξεις λίγο παραπέρα;
Έλα, πάμε να κοιτάξουμε μαζί.
Κοίτα, μια παρέα έφηβοι περνάνε το δρόμο με κουκούλες και scates, μπορεί να έχουν κάνει κοπάνα από το σχολείο, ο τελευταίος που διασχίζει τη Βουλιαγμένης, γυρνά, κοιτά που σταμάτησες για να περάσουν, σου χαμογελά και σου γνέφει «ευχαριστώ».
Ένα ζευγάρι στο φανάρι, γεμίζει το χρόνο της αναμονής με φιλιά.
Μια κοπέλα με πολύχρωμα μαλλιά και μεγάλα ακουστικά τραγουδάει τόσο φάλτσα που σε κάνει να χαμογελάς.
Όχι, τίποτα δεν μπορεί να σβήσει τον πόνο, και το μούδιασμα κάθε φορά που νομίζουμε πως δεν έχει παρακάτω η κατρακύλα κι ανακαλύπτουμε και λίγο ακόμα παρακάτω, όμως και τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, αν δεν αλλάξει ο τρόπος που διαβάζουμε το αφήγημα της ζωής.
Εστίασε στο φως, αναζήτησε το καλό μέσα στο κακό.
Δεν μπορεί, κάπου εκεί είναι και περιμένει να το δεις!
Λίγο λιγότερο ανθρωποφαγικά, με λίγο λιγότερη διάθεση για κριτική.
Εγώ λοιπόν, θα σου πω καλημέρα έτσι για να γίνει, ακόμα κι αν δεν είναι!
#adastras #peraspera_adastra
