Γράφει η Κική Γ.
Σε τυφλώνει ο έρωτας. Σε κάνει να ζεις στον δικό σου παραμυθένιο κόσμο, στο δικό σου ουτοπικό παράδεισο. Σε τυφλώνει η φλόγα του πάθους και αδυνατείς να αντιληφθείς τι συμβαίνει γύρω σου και τόσο δίπλα σου.
Χτίζεις αριστοτεχνικά καθημερινά την εικόνα του και σε απογειώνει η τέλεια κατά τα άλλα ζωή που ζεις μαζί του.
Σε μεθάει η μυρουδιά του έρωτα και σε ζαλίζει το πορφυρό χρώμα του. Οι αισθήσεις σου λειτουργούν επιλεκτικά. Χαμένη πια, είσαι μονίμως εκτός πραγματικότητας στο αποστειρωμένο περιβάλλον σου.
Όλοι γύρω σου βλέπουν και γνωρίζουν. Εσύ αρνείσαι.
Συντηρείς και δέχεσαι δικαιολογίες, ψέματα και την απάτη. Είσαι απλά η καβάντζα του και ούτε καν η προτεραιότητα του. Είσαι το θύμα και η ευκολόπιστη. Είσαι αυτή που σε πουλάει για το εφήμερο, το φτηνό το δήθεν αλλιώτικο και πιπεράτο. Αλλοίμονο στη στιγμή που όσα δεν ήθελες να δεις, σου ανοίξαν τα μάτια!
