Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Ξέρεις κάτι; Η ζωή δεν θέλει ούτε εμμονές, ούτε φυγές. Θέλει μέτρο. Θέλει καθαρότητα. Θέλει εκείνη την ωριμότητα που αποκτάς όταν έχεις ματώσει αρκετές φορές για να μάθεις πού αξίζει να μείνεις και πού πρέπει να σηκωθείς και να φύγεις χωρίς δεύτερη σκέψη.
Να επιμένεις ως εκεί που αξίζει. Ποτέ παραπάνω. Αλλά και ποτέ λιγότερο.
Γιατί το «παραπάνω» καίει. Σε φθείρει. Σε μικραίνει. Εκεί είναι που δίνεις παραπάνω απ’ όσο αντέχει η ψυχή σου, που παλεύεις για κάτι που σταμάτησε να παλεύει για σένα, που πείθεις τον εαυτό σου ότι οι μισές κινήσεις και τα μισά συναισθήματα είναι δήθεν ένδειξη ενδιαφέροντος. Και τότε, χάνεις. Όχι τον άλλον — εσένα.
Αλλά και το «λιγότερο»… κι αυτό πληγή είναι. Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο από το να μη δώσεις ευκαιρία εκεί που υπήρχε δυνατότητα, να φύγεις πριν δεις αν κάτι μπορεί να ανθίσει, να κρατήσεις πίσω τα συναισθήματά σου από φόβο μην εκτεθείς. Το «λιγότερο» φυλακίζει. Κρατάει την καρδιά σου μισή, τις σχέσεις σου μισές, εσένα μισό.
Να επιμένεις, λοιπόν. Μα να το κάνεις με καθαρή ψυχή. Να κοιτάς τον άνθρωπο απέναντί σου και να λες: «Είμαι εδώ γιατί το νιώθω, όχι γιατί το φοβάμαι». Να ξέρεις όμως και πότε πρέπει να πεις «ως εδώ». Όχι με οργή. Όχι με δράματα. Με αξιοπρέπεια. Με εκείνο το βλέμμα που λέει «έδωσα αυτό που χρειαζόταν — και δεν χαλάλισα τίποτα».
Έτσι χτίζονται οι σχέσεις. Όχι με αγκίστρια και ανάγκες, αλλά με συνειδητές επιλογές. Όχι με προσκόλληση, αλλά με αλήθεια. Όχι με πανικό να μη χαθείς, αλλά με εμπιστοσύνη ότι όταν αξίζει, θα κρατήσει — κι αν δεν κρατήσει, δεν άξιζε.
Μην κάνεις εκπτώσεις εκεί που ζητάει η ψυχή σου να δώσει. Και μην παρακαλάς εκεί που ήδη έχεις δώσει αρκετά.
Αγάπα με γενναιοδωρία. Φεύγε με αξιοπρέπεια.
Και να θυμάσαι:
Το μέτρο δεν είναι περιορισμός· είναι αυτοσεβασμός.
Και η επιμονή δεν δείχνει αδυναμία· δείχνει καρδιά.
Αρκεί να την δίνεις εκεί όπου μπορεί να φυτρώσει — όχι εκεί όπου απλώς χάνεται.
