Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν θέλω να με αγαπάς επειδή σου χαρίζω χαμόγελα ή επειδή μοιάζω με αυτό που φανταζόσουν ότι ήθελες. Θέλω να με αγαπάς για εκείνα που δεν περίμενες. Για εκείνα που σε ξάφνιασαν.
Θέλω να είμαι αυτός που δεν φανταζόσουν ότι θα συναντήσεις. Εκείνος που δεν έβλεπες να έρχεται, αλλά όταν ήρθε, ένιωσες να αλλάζουν όλα. Ο άνθρωπος που μπαίνει κάτω από το δέρμα σου, όχι επειδή το διάλεξες, αλλά επειδή δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς.
Θέλω να είμαι αυτός που σε κάνει να νιώθεις εκτός ελέγχου. Που ακυρώνει όλα τα «πρέπει» σου και σε αφήνει να ζήσεις με πάθος. Ο άνθρωπος που σε κάνει να ξεχάσεις τους κανόνες και να νιώσεις ξανά τι σημαίνει να ζεις αληθινά.
Όχι, δεν θέλω να είμαι εκείνος που σε θέλει μόνο για το κρεβάτι. Θέλω να είμαι ο λόγος που δεν μπορείς να κοιμηθείς. Ο άνθρωπος που σκέφτεσαι όταν όλα γύρω σου ησυχάζουν. Που το όνομά του περνά από το μυαλό σου και το σώμα σου ανατριχιάζει.
Θέλω να είμαι εκείνος που σε κάνει να κοιτάς το παρόν και να λες: «Ναι, αυτό είναι το δικό μου “τώρα”». Εκείνος που, όταν κοιτάξεις πίσω μετά από χρόνια, θα ξέρεις ότι δεν σε πρόδωσε. Που δεν φοβήθηκε να μείνει.
Γιατί, ξέρεις, αυτό είναι που θέλω. Ένα «μαζί» που δεν θα το σκοτώσει η καθημερινότητα. Ένα παρόν που δεν θα το σκιάζει το παρελθόν. Δύο άνθρωποι που κρατούν ο ένας τον άλλον, όχι επειδή το οφείλουν, αλλά επειδή το θέλουν.
Γι’ αυτό θέλω να με αγαπάς. Όχι για το χαμόγελο που σου χαρίζω, αλλά για εκείνα τα άγρια, ανεξέλεγκτα, τρελά που νιώθεις όταν είμαστε μαζί. Γιατί εκεί μέσα, στα πιο σκοτεινά και στα πιο φωτεινά, ξέρω πως υπάρχει κάτι αληθινό. Κι αυτό αρκεί.
