Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Γλυκιά μου,
Σ’ έχω δει να σπας. Σ’ έχω δει να «κρατάς» την αναπνοή σου.
Σ’ έχω δει να βρίσκεσαι μόνη σου στη «μέση του πουθενά».
Σ’ έχω δει να χαμογελάς, ενώ μέσα σου διαλυόσουν.
Να λες «είμαι καλά», χωρίς να έχεις πείσει πρώτα εσύ τον εαυτό σου ότι ισχύει.
Σ’ έχω δει όμως και να σηκώνεσαι.
Πάντα.
Μπορεί να ξέχασες για λίγο ποια είσαι. Να έκανες πίσω για να προχωρήσει κάποιος
άλλος.
Μα τώρα, ήρθε η στιγμή να σε κοιτάξεις στα μάτια και να σου πεις: «Είμαι εδώ»
Δεν γεννήθηκες για να «ρίχνεις» τον εαυτό σου.
Δε ζεις για να ζητάς άδεια να νιώσεις, να αγαπήσεις, να ονειρευτείς.
Είσαι πλασμένη με έναν ολόδικό σου, μοναδικό τρόπο.
Είσαι τρυφερή, αλλά δεν είσαι αδύναμη.
Είσαι ανεξάρτητη, αλλά δεν φοβάσαι την αγάπη.
Δεν είναι θέμα υπερηφάνειας, αλλά ζωντάνιας.
Ό,τι έχασες, δεν ήταν αποτυχία, ήταν μάθημα.
Ό,τι άφησες πίσω, σε ελευθέρωσε.
Ό,τι δεν είσαι πλέον, ήταν απλώς ένα κομμάτι της διαδρομής σου.
Από εδώ και πέρα, περπατάς με το κεφάλι ψηλά.
Δεν είσαι τέλεια, αλλά είσαι αληθινή κι αυτό είναι το ισχυρό σου όπλο.
Όπλισέ το και μη σε στεναχωρεί αν για κάποιο διάστημα σε ξανά χάσεις, μία φορά να
«τραβήξεις» την σκανδάλη και σε ξανά βρεις.
Μην ξεχάσεις ποτέ:
Είσαι αρκετή. Είσαι μοναδική. Είσαι εσύ.
Με όλη μου την αγάπη, κάποιος που σε αγαπάει πολύ,
ο εαυτός σου.
