Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Έλα να ξαναγίνουμε παιδιά.
Όχι για να μικρύνουμε.
Για να θυμηθούμε.
Να θυμηθούμε εκείνον τον εαυτό που δεν είχε μάθει ακόμη να φοβάται τους ανθρώπους. Εκείνον που δεν υποψιαζόταν κάθε χαμόγελο, δεν ζύγιζε κάθε κουβέντα και δεν έψαχνε κρυφές προθέσεις πίσω από κάθε αγκαλιά.
Παρατήρησε λίγο τα παιδιά.
Δεν ξέρουν να αγαπούν με φρένο.
Δεν ξέρουν να χαμογελούν από ευγένεια.
Δεν ξέρουν να λένε «δεν πειράζει», όταν μέσα τους πειράζει.
Αν πληγωθούν, θα κλάψουν.
Αν χαρούν, θα γελάσουν μέχρι να κοκκινίσει το πρόσωπό τους.
Κι αν σε αγαπήσουν, θα έρθουν να σου πιάσουν το χέρι χωρίς να αναρωτηθούν αν θα φύγεις αύριο.
Κι ύστερα μεγαλώνουμε.
Και κάποιος μας πείθει πως η αλήθεια χρειάζεται μέτρο, πως η τρυφερότητα είναι επικίνδυνη, πως όποιος εκτίθεται πρώτος είναι πάντα ο χαμένος.
Έτσι αρχίζουμε να ντυνόμαστε με εκδοχές του εαυτού μας που δεν μας χωράνε. Μαθαίνουμε να φαινόμαστε ψύχραιμοι ενώ μέσα μας γίνεται πόλεμος. Να λέμε «είμαι καλά» επειδή είναι πιο εύκολο από το να εξηγήσουμε γιατί δεν είμαστε. Να αφήνουμε ανθρώπους να φεύγουν χωρίς να τους φωνάξουμε να γυρίσουν, μόνο και μόνο για να μη φανεί ότι τους είχαμε ανάγκη.
Και κάπως έτσι δεν μεγαλώνουμε.
Απλώς απομακρυνόμαστε από αυτό που ήμασταν.
Ξέρεις ποιο είναι το πιο σπουδαίο μάθημα που μπορούν ακόμη να μας δώσουν τα παιδιά;
Ότι η αγάπη δεν είναι αδυναμία.
Αδυναμία είναι να θέλεις να αγκαλιάσεις κάποιον και να κρατάς τα χέρια σου ακίνητα από φόβο.
Να θέλεις να πεις «μου έλειψες» και να καταπίνεις τη λέξη μέχρι να γίνει κόμπος.
Να θέλεις να ζήσεις και να συμβιβάζεσαι με το να επιβιώνεις.
Έλα να ξαναγίνουμε παιδιά.
Όχι γιατί ο κόσμος ήταν τότε καλύτερος.
Αλλά γιατί εμείς ήμασταν πιο αληθινοί.
Και ίσως τελικά η μεγαλύτερη ωριμότητα να μην είναι να μάθεις πώς να προστατεύεις την καρδιά σου.
Ίσως να είναι να μην επιτρέψεις ποτέ στον φόβο να τη μεταμορφώσει σε “προστατευμένη περιοχή”.
