Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Θα ήθελα πολύ να μου ανοίξεις την καρδιά σου διάπλατα και να με αφήσεις να την κρατήσω, όχι για πολύ, μονάχα για δυο λεπτά.
Και μην νομίζεις ότι το λέω αυτό νομίζοντας πως δεν καταλαβαίνω πως στην πιο όμορφη καρδιά του κόσμου δεν έχω θέση.
Το λέω αυτό λοιπόν επειδή έκανες αρκετό χώρο για να με βάλεις εκεί μέσα όμως νιώθω πως θα μπορούσα να γιατρέψω και την υπόλοιπη.
Ξέρεις εσύ, εκεί δίπλα μου, που υπάρχει ένα μελανό σημείο.
Άκου να δεις.
Ο κόσμος είναι όμορφος, όπως ακριβώς τα δυο ματάκια σου, η ζωή είναι όμορφη, έτσι ακριβώς όπως το προσωπάκι σου.
Και δεν αξίζει να χαραμίζεις ούτε δευτερόλεπτο από τον πολύτιμο χρόνο σου για στεναχώριες που λίγο πολύ αν το καλοσκεφτείς την επόμενη μέρα θα λες, “ε και τι έγινε;”
Ζήσε λοιπόν στο έπακρο και μην φοβάσαι εγώ εκεί θα είμαι και θα κρατάω την όμορφη καρδούλα σου στα δυο μου χέρια.
Και να είσαι σίγουρη πως ποτέ και για κανέναν λόγο δεν θα αφήσω κανέναν να την ξανά μαυρίσει .
