Γράφει η Jinxie Jinx
Σε κοίταξα. Δεν είχες τίποτα να πεις. Δεν μπορούσες να βγάλεις μιλιά. Ήταν αδύνατο! Μετά από τόσο καιρό μακρυά μου, σου φαινόταν αδύνατο. Είχες μόνο μια αγκαλιά. Ήταν ζεστή, ήταν όμορφη, ήταν ασφαλής. Ήταν η αγκαλιά που ήξερα. Η αγκαλιά σου. Η αγαπημένη μου αγκαλιά…
Και μετά τίποτα. Κενό. Κομμάτια. Εμείς, και γύρω μας κομμάτια. Λες να ήταν η καρδιά μου; Πάντως πονούσα. Πονούσα σε όλο μου το σώμα, κι ας στεκομουν στα πόδια μου. Ναι, τώρα που βλέπω καλύτερα, η καρδιά μου είναι όλα αυτά τα κομμάτια. Εγώ θα τα μαζέψω. Μην ταράζεσαι! Συνήθως οι άνθρωποι έρχονται κοντά μας όταν πια όλα τα κομμάτια μας είναι στη θέση τους, για να προσθέσουν ένα ακόμα μικρό κομματάκι.
Ψάχνω. Ψάχνω εναγωνίως να βρω αυτό το μικρό κομματάκι που μου έδωσες εσύ. Δεν μπορεί, δεν γίνεται να χαθεί. Είναι ακόμα πολύτιμο, και θα είναι πάντα πολύτιμο, αφού μου το έδωσες εσύ. Ότι κι αν έχει συμβεί.
Να το. Το βρήκα. Μην ανησυχείς, τα μαζεύω τα κομμάτια μου και φεύγω. Την επικόλληση θα την κάνω αλλού. Αν όμως χρειαστείς κάτι, ψάξε. Απλά ψάξε το κομμάτι που σου χάρισα. Θα λάμπει. Θα υπάρχει για πάντα.
Ένα όνειρο είναι η ζωή. Ζήσε το.
