Τη γυναίκα που πρόδωσες, μπορεί να τη γονάτισες μα δεν τη σκότωσες. Ξέρει πάντα να σηκώνεται..

Η προδοσία πονάει άνθρωπε, πονάει πολύ! Γκρεμίζεται όλος σου ο κόσμος και νιώθεις την καρδιά σου να σπάει σε χιλιάδες κομμάτια.
Τα πόδια σου τα αισθάνεσαι βαριά σαν να μη σε κρατάνε πια.
Τα όνειρά σου θρυμματισμένα κι αυτά, καταχωνιάζονται σε ένα συρτάρι μαζί με τις αναμνήσεις σου.
Όλα γύρω σου φαντάζουν άδεια, μαύρα, μάταια!

Η αισιοδοξία σου μαζί με το θάρρος που είχες γίνονται καπνός. Τα ψέματα που ανακαλύπτεις καθημερινά, σε κάνουν να μην εμπιστεύεσαι ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί κι αυτόν τον έχεις χάσει όπως και το μυαλό σου. Και κάπου ανάμεσα στη λογική και στο παράλογο,προσπαθείς να βρεις τρόπους για να δικαιολογήσεις τον προδότη σου. Αναρωτιέσαι μήπως κάπου έφταιξες κι εσύ και κάνεις την πιο σκληρή αυτοκριτική σου. Μα όσο κι αν προσπαθείς να ρίξεις το φταίξιμο πάνω σου,η αλήθεια βρίσκεται εκεί μπροστά σου και την ξέρεις.

Η προδοσία είναι προδοσία και δεν προήλθε από σένα, ούτε μπορείς πια να τη δικαιολογήσεις. Πονάς, ματώνεις, αλλά αρχίζεις να μαζεύεις τα κομάτια σου, την αξιοπρέπειά σου, την πίστη στον εαυτό σου! Καθε μέρα που σου ξημερώνει, νιώθεις λίγη από τη χαμένη σου δύναμη να επιστρέφει. Ξαφνικά βλέπεις τη ζωή με άλλο μάτι και παίρνεις τόση φόρα, που ούτε εσύ η ίδια δεν το πιστεύεις!

Μα το επόμενο στάδιο σε ξαφνιάζει ακόμα περισσότερο γιατί το μόνο που αισθάνεσαι είναι ένας τεράστιος θυμός! Θυμό για όλα αυτά που πίστεψες και σου τα γκρέμισε. Θυμό για όλα αυτά που  ανέχτηκες ενώ δεν θα’πρεπε. Θυμό για τα όνειρα που σου’ταξε και τώρα μυρίζουν στάχτη. Θυμό για την υπομονή και την επιμονή που έδειξες ενώ θα’πρεπε να δώσεις μια γροθιά και να τα κάνεις όλα λίμπα. Θυμό για όλα όσα έδωσες σε έναν άνθρωπο που πίστευες πως ήταν θησαυρός κι όμως αποδείχτηκε άνθρακας. Θυμό για όλα τα χρόνια που χαράμισες μαζί του και τώρα απογοητεύτηκες! Αλλά δεν τον αντέχεις το θυμό σε διαλύει, σε σκοτώνει, δε σ’αφήνει να ζήσεις και να προχωρήσεις.
Δε θέλεις να είσαι άλλο θυμωμένη και το μόνο που ζητάς είναι γαλήνη, ηρεμία, λίγη χαρά.

Κάπως έτσι λοιπόν περνάς στο στάδιο της συγχώρεσης.. Το παλεύεις με νύχια και με δόντια για σένα, για να λυτρωθείς.
Ο χρόνος είναι γιατρός λένε και περνώντας νιώθεις ότι τα καταφέρνεις. Συγχωρείς και για να το πετύχεις, προσπαθείς να θυμάσαι μόνο καλές στιγμές. Κάθε μέρα που περνά αισθάνεσαι περήφανη που παλεύεις μόνη αλλά τα βγάζεις πέρα μια χαρά! Πιστεύεις ξανά στον εαυτό σου και είσαι και πάλι ζωντανή!

Αλλά ο προδότης μάτια μου είναι πάντα προδότης και καραδοκεί! Σε βλέπει να ορθώνεται κι αυτό δεν του αρέσει. Σε βλέπει να ονειρεύεσαι και του χαλάς το δικό του όνειρο που είναι να σε συντρίψει. Σε βλέπει να ξεχειλίζεις από θέληση για ζωή, να χαμογελάς,να πιστεύεις στους ανθρώπους κι αυτό δεν το αντέχει!

Άκου λοιπόν γλυκιέ μου προδότη!

Η ζωή έχει την τάση να επιστρέψει συμπεριφορές γι’αυτό την προδοσία που μου πρόσφερες, τώρα τη γεύτηκες από αλλού. Τη γυναίκα που γονάτισες  δεν θα τη δεις ποτέ ξανά να σέρνεται. Τα ψέματα που με τάισες, θα τα φτύνω ένα ένα στα μούτρα σου γιατί μου έπεσαν βαριά. Γι’αυτό πάψε να φέρεσαι σαν θύμα, κανείς δεν σε πιστεύει πια! Φέρσου σαν άντρας μια φορά μωρέ και παραδέξου το λάθος σου, δεν είναι κακό.Αν μετάνιωσες πες το,δεν θα νιώσεις λιγότερο άντρας. Ολοι κάνουμε λάθη,το θέμα είναι να τα παραδεχόμαστε και να τα διορθώνουμε. Αν εξομολογηθείς μια αμαρτία πίστεψέ με, θα ξαλαφρώσεις!

Και τώρα άκου και το τελευταίο.

Εμένα με έχασες για πάντα και το ξέρεις. Γι’αυτό όσο κι αν προσπαθείς να με λυγίσεις δεν θα ξαναπέσω! Οσο κι αν προσπαθείς να με σπιλώσεις για να νιώσεις λιγότερο ένοχος, εγώ θα είμαι πάντα καθαρή! Όσα ψέματα κι αν διαδώσεις, δεν  με αγγίζουν πια, πότε θα το καταλάβεις; Όσο κι αν ψάχνεις στο παρελθόν μας μια δική μου προδοσία,πάντα θα πέφτεις πάνω στη δική σου!

Λένε πως ο προδότης πάντα μετανιώνει κι ο προδομένος ωριμάζει.

Εγώ ωρίμασα στ’αλήθεια.

Εσύ ακόμα δεν μετάνιωσες;